ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਦ੍ਵਿਧੇਯਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚਾਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ, ਜੋ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਕੀਤਾ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਰੱਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇष ਮृਗਯਾਂ ਗਾਨ੍ਤੁਂ ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਾਰਾਜਾਲਦ੍ਯੁਤਿਹਰੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦਰੁਣਾਂਸ਼ੁਭਿਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਮਾਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਭਾਤਿਕੇ ਗਨ੍ਧਵਹੇ ਕੁਮੁਦਾਕਰਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਿ
ਸੁਗੰਧੀ ਭਰੀ ਸਵੇਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਸ੍ਵਾਕੁਲਾ ਵਾਚੋ ਮਨਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ, ਪਰ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤੋਯੇ ਮੁਨਿਵृਨ੍ਦੇषੁ ਗृਣਾਤ੍ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਸ਼ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਕਰ੍ਮਿषੁ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਹੋਮਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਕਲ੍ਪਾਭਿਰ੍ਦੁਹ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਧੇਨੁषੁ
ਤੇ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ sacrificial ਯਜਨਾ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਕੁਲੇ ਜਾਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸੁਖਾਵਹੇ
ਜਦੋਂ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਵਾਸ਼ਤ੍ਸੁ ਨੀਡਾਨ੍ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪਤਤ੍ਰਿषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਗਾਤ੍ਰਾਲ੍ਹਾਦਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਯਾਂ ਵੇਲਾਯਾਂ ਮਨ੍ਦਵਾਯੁਨਾ
ਜਦੋਂ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ,
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾ ਯਦਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਜਿਨਾਂਬਰਧਾਰਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਕਈ ਲੋਕ ਅਜੀਨ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਜੂਆਂ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰੈषੇषੂਚ੍ਚਾਰ੍ਯਮਾਣੇषੁ ਹੂਯਮਾਨੇषੁ ਵਹ੍ਨਿषੁ
ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਕਾਰੇ ਤਮਸ੍ਤਪਨਤੇਜਸਿ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ,
ਸਵਿਤਰ੍ਯੁਦਯਂ ਯਾਤਿ ਨੈਸ਼ੇ ਤਮਸਿ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਮੈਤ੍ਰਾਦਿਕੋ ਰਾਜਾ ਮृਗਯਾਂ ਹੈਹਯੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ, ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੈਹਯਾ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਬਲੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤੈਃ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜੀ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਮਹਤਾ ਬਲਭਾਰੇਣ ਨਮਯਨ੍ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਬਲੌਘਪਦਕ੍ਸ਼ੇਪਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾਵਨਿਰੇਣੁਭਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਸਂਪ੍ਰਵਸ਼੍ਯ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋਦ੍ਰੇਰ੍ਬਲਸਂਚਯੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵਨਂ ਤਤ੍ਤੁ ਸ ਰਾਜਾ ਨਿਜਸੈਨਿਕੈਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਆਕਰ੍ਣਕृष੍ਟਕੋਦਣ੍ਡਯੋਧਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੇषੁਭਿਃ
ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਉਦਗ੍ਰਵੇਗਪਾਦਾਤਖਡ੍ਗਖਣ੍ਡਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਸ਼ਾਕ੍ਤਿਕੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ
ਤਾਕਤਵਰ ਬਰਢੇ ਹੋਏ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਚਾ ਵਿਦ੍ਧਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਃ ਸਿਂਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਸ਼ਰਭਾਦਯਃ
ਸ਼ੇਰ, ਰਿੱਛ, ਸਰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਚੀਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ,
ਏਵਂ ਸਵਾਗੁਰੈਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਪਤਿਤੈਰਪਿ
ਕਈ ਜਾਨਵਰ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ,
ਆਤ੍ਤੈਰ੍ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਭੀਤੈਃ ਪ੍ਰਾਣਭਯਾਤੁਰੈਃ
ਕੁਝ ਜਾਨਵਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨਾਲ ਚੀਕ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ,
ਵਰਾਹਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ਼੍ਵਾਵਿਚ੍ਛਸ਼ਕੁਲਾਨਿ ਚ
ਸੂਰ, ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ, ਭੇੜੇ ਅਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ,
ਕृष੍ਣਸਾਰਾਨ੍ਦ੍ਵੀਪਿਮृਗਾਨ੍ਰਕ੍ਤਖਡ੍ਗਮृਗਾਨਵਿ
ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ, ਟਾਪੂ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਲਾਲ ਖੜਗ ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ,
ਬਾਲਾਨ੍ਸ੍ਤਨਨ੍ਧਯਾਨ੍ਯੂਨਃ ਸ੍ਥਵਿਰਾਨ੍ਮਿਥੁਨਾਨ੍ਗਣਾਨ੍
ਨੌਜਵਾਨ, ਦੂਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਅਧੂਰੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ,