ਆਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਸਲਿਲੈਰ੍ਨਨ੍ਦਨ੍ਤੌ ਪਰ੍ਯषਿਞ੍ਚਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਤਸ੍ਯ ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪਰਿਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਪਤੁਰ੍ਮੁਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਛੂਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕੋ ਵਾਯਂ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਤ੍ਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਯੇਤਦਖਿਲਂ ਵਤ੍ਸ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਤਥ੍ਯਮਾਵਯੋਃ
ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਸਾਰਾ ਦੱਸ।
ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇਰ੍ऽਜੁਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਤੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਚਵੀ ਅਧਿਆਇ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਯੋਰਕਥਯਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਾ ਯਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨਿਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮਟਨਂ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਹਰਪ੍ਰਸਾਦਾਦਤ੍ਰਾਪਿ ਹ੍ਯਕृਤਵ੍ਰਣਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਇਥੇ ਹੀ ਅਣ-ਭਰਿਆ ਜਖਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਦੱਸੇ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਰਾਮਃ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਸਂਪ੍ਰੀਯਮਾਣਯੋਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।
ਹृष੍ਟੌ ਹਰ੍षਾਨ੍ਤਰਂ ਭੂਯੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਪ੍ਨੁਵਤਾਵੁਭੌ
ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਦ੍ਵਿਧੇਯਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚਾਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ, ਜੋ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਕੀਤਾ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਰੱਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇष ਮृਗਯਾਂ ਗਾਨ੍ਤੁਂ ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਾਰਾਜਾਲਦ੍ਯੁਤਿਹਰੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦਰੁਣਾਂਸ਼ੁਭਿਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਮਾਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਭਾਤਿਕੇ ਗਨ੍ਧਵਹੇ ਕੁਮੁਦਾਕਰਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਿ
ਸੁਗੰਧੀ ਭਰੀ ਸਵੇਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਸ੍ਵਾਕੁਲਾ ਵਾਚੋ ਮਨਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ, ਪਰ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤੋਯੇ ਮੁਨਿਵृਨ੍ਦੇषੁ ਗृਣਾਤ੍ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਸ਼ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਕਰ੍ਮਿषੁ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਹੋਮਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਕਲ੍ਪਾਭਿਰ੍ਦੁਹ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਧੇਨੁषੁ
ਤੇ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ sacrificial ਯਜਨਾ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਕੁਲੇ ਜਾਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸੁਖਾਵਹੇ
ਜਦੋਂ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਵਾਸ਼ਤ੍ਸੁ ਨੀਡਾਨ੍ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪਤਤ੍ਰਿषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਗਾਤ੍ਰਾਲ੍ਹਾਦਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਯਾਂ ਵੇਲਾਯਾਂ ਮਨ੍ਦਵਾਯੁਨਾ
ਜਦੋਂ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ,
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾ ਯਦਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਜਿਨਾਂਬਰਧਾਰਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਕਈ ਲੋਕ ਅਜੀਨ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਜੂਆਂ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰੈषੇषੂਚ੍ਚਾਰ੍ਯਮਾਣੇषੁ ਹੂਯਮਾਨੇषੁ ਵਹ੍ਨਿषੁ
ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਕਾਰੇ ਤਮਸ੍ਤਪਨਤੇਜਸਿ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ,
ਸਵਿਤਰ੍ਯੁਦਯਂ ਯਾਤਿ ਨੈਸ਼ੇ ਤਮਸਿ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਮੈਤ੍ਰਾਦਿਕੋ ਰਾਜਾ ਮृਗਯਾਂ ਹੈਹਯੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ, ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੈਹਯਾ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਬਲੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤੈਃ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜੀ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਮਹਤਾ ਬਲਭਾਰੇਣ ਨਮਯਨ੍ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਬਲੌਘਪਦਕ੍ਸ਼ੇਪਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾਵਨਿਰੇਣੁਭਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਸਂਪ੍ਰਵਸ਼੍ਯ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋਦ੍ਰੇਰ੍ਬਲਸਂਚਯੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,