ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਮਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਭਿਮੁਖੋ ਰਾਮਂ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਇषੁਧੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸ਼ਰੌ ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਤੀਰ-ਕਟਾਰ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਹਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਧਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਧਾਰਣੇ ਸ਼ਾਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸਨੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਸਃ
ਉਸਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਹਿਤਃ ਸਕਲੈਰ੍ਭੂਤੈਸ਼੍ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ
ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਿਖਰ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਈ, ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਮਹੋਦਰ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਮਹੋਦਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਮੀ ਦੇ ਭੇਜ।
ਰਥਚਾਪਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਿਣੁ ਤ੍ਵਂ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਥ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਮਾਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਗੁਰੁਜਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗਨ੍ਤੁਮਿਯੇष ਸਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਕਨ੍ਦਰਂ ਰਾਮੋ ਭਾਵਿਕਰ੍ਮਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਵਿਪ੍ਰਤਨਯਂ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਭੀਤਭੀਤਵਤ੍
ਬਾਘ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰੋ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਵਦਨ੍ਨੁਚ੍ਚੈਰਥਾਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਘ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਵਨੇ ਘੋਰਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਤਿਭੀषਣਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਬਾਘ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਪਪਾਤ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਭਯਾਤੁਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰ ਅਤੇ ਜਾਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤृਣਮੂਲਂ ਸਮਾਦਾਯ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਭ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਘਾਹ ਦੀ ਜੜ ਲੈ ਕੇ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨਾਦਸੁਭृਸ਼ਂ ਰੋਦਸੀ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਘ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਅਕृਤਵ੍ਰਣਮੇਵਾਸ਼ੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਾ ਲਗਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਮਮਾਹੇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਮ ਜੀ, ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮੋਚਿਤਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮਧੁਨਾ ਦਿਵਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਪਤਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਕृਪਯਾ ਵ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ
ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਡਿੱਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ।
ਪਰਮृਸ਼ਤ੍ਤਦਙ੍ਗਾਨਿ ਸ਼ਨੈਰੁਜ੍ਜੀਵਯਨ੍ਨृਪ
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਛੂਹ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਲੋਕਯਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਗਤਭੀਰਾਹ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੋਃ ਕਥਂ ਵੇਹ ਸਮਾਗਤਃ
ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੀ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ?'
ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭੀषਣਾਕਾਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਿਵਾਪਰਃ
ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤਰਕਸ਼ੁ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇ ऽਪਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਖਿਲਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਵੈ ਤਨ੍ਮਯਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਰਮਾਪਦਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਸਮੁਪਜੀਵਯਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਤੀਰ੍ਥਾਰ੍ਥੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਮਯਾਸਿषਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੀਰਥ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ; ਮੈਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ ਸੀ।