ਭਵਤਸ਼੍ਚਰਣਾਂਭੋਜੇ ਯੇਨ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਥਿਰੀਕृਤਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਤੇ ਟਿਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਦੁषਾਮਪਿ ਮੂਢੇਨ ਸ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸ੍ਤੋਤੁਮਪ੍ਯਨਲਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਂ ਜਡਧੀਰ੍ਯਤਃ
ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਮੰਦ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚ ਭਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਨੁ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਪਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੀਂ; ਤੂੰ ਤਾਂ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਤਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਗੂੰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਪਸਾ ਮਯਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤੀ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਸਤੁਤਿ ਕਰਕੇ,
ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤਦਸ਼ੇषੇਣ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਭਵਤਸ੍ਤਦਭੀਪ੍ਸਾਮਿ ਹੇਤੁਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਲੋਕੇषੁ ਮਾਂਰਣੇਜੇਤਾ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰ ਨਾ ਸਕੇ।
ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਮਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਭਿਮੁਖੋ ਰਾਮਂ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਇषੁਧੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸ਼ਰੌ ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਤੀਰ-ਕਟਾਰ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਹਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਧਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਧਾਰਣੇ ਸ਼ਾਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸਨੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਸਃ
ਉਸਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਹਿਤਃ ਸਕਲੈਰ੍ਭੂਤੈਸ਼੍ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ
ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਿਖਰ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਈ, ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਮਹੋਦਰ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਮਹੋਦਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਮੀ ਦੇ ਭੇਜ।
ਰਥਚਾਪਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਿਣੁ ਤ੍ਵਂ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਥ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਮਾਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਗੁਰੁਜਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗਨ੍ਤੁਮਿਯੇष ਸਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਕਨ੍ਦਰਂ ਰਾਮੋ ਭਾਵਿਕਰ੍ਮਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਵਿਪ੍ਰਤਨਯਂ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਭੀਤਭੀਤਵਤ੍
ਬਾਘ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰੋ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਵਦਨ੍ਨੁਚ੍ਚੈਰਥਾਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਘ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਵਨੇ ਘੋਰਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਤਿਭੀषਣਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਬਾਘ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਪਪਾਤ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਭਯਾਤੁਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰ ਅਤੇ ਜਾਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤृਣਮੂਲਂ ਸਮਾਦਾਯ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਭ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਘਾਹ ਦੀ ਜੜ ਲੈ ਕੇ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨਾਦਸੁਭृਸ਼ਂ ਰੋਦਸੀ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਘ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਅਕृਤਵ੍ਰਣਮੇਵਾਸ਼ੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਾ ਲਗਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਮਮਾਹੇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਮ ਜੀ, ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।'