ਨਮੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਰੂਪਿਣੇ
ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਿਸ਼ਵ-ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਾਯ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੇ ਲੋਕਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋਨਮਃ
ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਰੂਪਾਯ ਹਰਾਯ ਜਗਦਾਦਯੇ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਰੁਪਾਯ ਪਰਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਾਤ੍ਮਨੇ
ਸੁਧ ਚੇਤਨਾ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕ੍ਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਾਯ ਪਰਾਪਰ ਵਿਦੇ ਨਮਃ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰੁਦਰ ਰੂਪ, ਉੱਚ ਤੇ ਹੇਠ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬੁਦ੍ਧਿਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਬੋਧਾਯ ਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਿਕਾਰਿਣੇ
ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸਮਝ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਨ੍ਮਾਯਾਭਿਨ੍ਨਮਤਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੱਤਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਵ ਯਤ੍ਤਨ੍ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨੋ ऽਪਿ ਸਦਾਮਲਾਃ
ਜੋ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਸਂਸਰਨ੍ਤਿ ਭਵੇ ਨੂਨਂ ਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਾਤ੍ਮਕਾਸ਼੍ਚਿਰਮ੍
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਦੇ ਕਰਮ-ਸਵਭਾਵ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ।
ਤਾਵਦ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਪਣ੍ਡਿਤੋ ऽਚੇਤਨੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਜਦ ਤਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਤੇ ਟਿਕੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਜਾਣ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਵਤਸ਼੍ਚਰਣਾਂਭੋਜੇ ਯੇਨ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਥਿਰੀਕृਤਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਤੇ ਟਿਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਦੁषਾਮਪਿ ਮੂਢੇਨ ਸ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸ੍ਤੋਤੁਮਪ੍ਯਨਲਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਂ ਜਡਧੀਰ੍ਯਤਃ
ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਮੰਦ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚ ਭਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਨੁ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਪਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੀਂ; ਤੂੰ ਤਾਂ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਤਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਗੂੰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਪਸਾ ਮਯਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤੀ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਸਤੁਤਿ ਕਰਕੇ,
ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤਦਸ਼ੇषੇਣ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਭਵਤਸ੍ਤਦਭੀਪ੍ਸਾਮਿ ਹੇਤੁਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਲੋਕੇषੁ ਮਾਂਰਣੇਜੇਤਾ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰ ਨਾ ਸਕੇ।
ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਮਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਭਿਮੁਖੋ ਰਾਮਂ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਇषੁਧੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸ਼ਰੌ ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਤੀਰ-ਕਟਾਰ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਹਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਧਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਧਾਰਣੇ ਸ਼ਾਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸਨੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਸਃ
ਉਸਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਹਿਤਃ ਸਕਲੈਰ੍ਭੂਤੈਸ਼੍ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ
ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਿਖਰ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਈ, ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਮਹੋਦਰ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਮਹੋਦਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਮੀ ਦੇ ਭੇਜ।
ਰਥਚਾਪਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਿਣੁ ਤ੍ਵਂ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਥ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਮਾਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ।