ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਸਹਸਾ ਕੈਲਾਸੇ ਨਾਗਸਤ੍ਤਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰੁਪਗਾਯਦ੍ਭਿਰ੍ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ।
ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋष੍ਠਭੁਜਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੁਭਾਵਕ, ਤੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਂਤ।
ਉਪਾਸਰ੍ਪਤ੍ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭृਗੁਵਰ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਬਾष੍ਪਤ੍ਤੁ ਸਿਕ੍ਤਕਾਯੇਨ ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਤਿ ਵ੍ਯਾਲਪਨ੍ਨਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਾਂਪਦੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ 'ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ' ਕਿਹਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਭृਗੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ।
ਰਾਮਂ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਾਹ ਸਾਦਰਮ੍
ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਗੀਰ੍ਵਾਣਾ ਮਾਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਜਹਿ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਮਤਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਥਾਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤੋ ਵਚਨਂ ਮੇ ऽਵਧਾਰਯ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਹਨ੍ਤੁਮੇਕਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਮਮ
ਇੱਕਲੇ ਵਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕਥਂ ਹਨਿष੍ਯੇ ਸਕਲਾਨ੍ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੂਨਨਾਯੁਧਃ
ਬਿਨਾਂ ਹਥਿਆਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸ਼ੈਵਮਸ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਤੇਜੋ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਮਪਾਹ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਗੀਰ੍ਵਾਣਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੁ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਾਰਿਦੁਰਾਸਦਾ
ਹੇ ਸੁਖੀ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ ਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਔਖੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੇਂ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਚ ਵੇਤ੍ਸਿ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਕੌਸ਼ਲਮ੍
ਤੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸਹੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਸ਼ੁਂ ਸ਼ੈਵ ਵਿਬੁਧਾਰਿਵਧੋਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ-ਕੁਲ੍ਹਾ ਉਠਾ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦ੍ਯੁਤ੍ਯੇਵ ਸਵਿਤੁਰ੍ਮਹਃ
ਰੁਦਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਜਗਾਮ ਹਨ੍ਤੁਮਸੁਰਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਯੁੱਧ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤੈ ਰਾਜਨ੍ਨਤਿਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਕੁਦ੍ਧਃ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਤੇਨ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁਲ੍ਹੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਚਾਰ ਸਮਰੇ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਲ ਇਵਾਪਰਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਾਮਂ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਬਚ ਗਏ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ।
ਰਾਮਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਤਪਸ੍ਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।