ਸ੍ਰਾਤ੍ਵਾ ਪਵਿਤ੍ਰਦੇਹਸ੍ਤ੍ਤਵਂ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਭਵਭਾਗਕृਤ੍
ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਰੀਤ੍ਯਵਸੁਧਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੇ ऽਕਰੋਨ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਕਾਰ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧਿਵਦਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਵਦਤਰ੍ਪਯਦਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹੋ ऽਭਵਨ੍ਨृਪ
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ੍ ਭੂਯਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਸ ਸਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਪੋਭਿਰ੍ਨ੍ਨਿਯਮੈਰਪਿ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਬਭੂਵ ਸੁਚਿਰਂ ਰਾਜਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ
ਰਾਜਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਵਾਪੁਰਮਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਸ਼ੇषਮਕੁਤੋਭਯਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਚਗ੍ਮੁਰ੍ਹਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾ ਹ੍ਯਰਾਤਿਭਿਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸੁਰਸੁਰਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੇਵਾਃ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਨਾਕੀ ਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਰਦਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਮਹੋ ਦਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮਹੋਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰੋ ऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਪਸ੍ਯਤਿ
ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਹੋਦਰ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਮਿਹਾਨਯ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਮਹੋਦਰ, ਉਸ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉ।
ਜਗਾਮ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮਾ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਆਗਤੋ ऽਹਂ ਤਦਾਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਪਾਦਾਂਬੁਜਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੋ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ।
ਤਦਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾਨਨ੍ਦ੍ਯ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਸਹਸਾ ਕੈਲਾਸੇ ਨਾਗਸਤ੍ਤਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰੁਪਗਾਯਦ੍ਭਿਰ੍ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ।
ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋष੍ਠਭੁਜਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੁਭਾਵਕ, ਤੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਂਤ।
ਉਪਾਸਰ੍ਪਤ੍ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭृਗੁਵਰ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਬਾष੍ਪਤ੍ਤੁ ਸਿਕ੍ਤਕਾਯੇਨ ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਤਿ ਵ੍ਯਾਲਪਨ੍ਨਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਾਂਪਦੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ 'ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ' ਕਿਹਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਭृਗੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ।
ਰਾਮਂ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਾਹ ਸਾਦਰਮ੍
ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।