ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।
ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਰਂ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵਂ ਤੇਨੈਵ ਵਪੁषਾ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਰ੍ਭੂਮੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਸ਼ਰ੍ਵੇਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਤ੍ਯਸਕृਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ!'
ਰਾਮਮੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਣਾ ਮਾਵਨਤਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਜਲਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਮਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੂਤਨਾਥਾਯ ਭੂਤਵਾਸਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਬਹੁਰੂਪਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ऽਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਾਣਾਂ ਤੁ ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।
ਅਜਾਨਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਨ੍ਮਮ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਣ ਲਈ ਮਾਫ਼ ਕਰ।
ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਤਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ਕ੍ਰੋਤਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਗਤਿਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ਭੂਯੋ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਗਨ੍ਮਯਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੈਵਾਨਪਾਯਿਨ੍ਯਾ ਹ੍ਯਪਿ ਭਾਰ੍ਗਵਸਤ੍ਤਮ
ਭਾਰਗਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।
ਭਕ੍ਤੋ ਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵਾਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਾਂ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰ।
ਰੌਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇਨ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਸਮਾਚਰ
ਤੂੰ ਫਿਰੋਂ ਰੌਦਰਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ।
ਸ੍ਰਾਤ੍ਵਾ ਪਵਿਤ੍ਰਦੇਹਸ੍ਤ੍ਤਵਂ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਭਵਭਾਗਕृਤ੍
ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਰੀਤ੍ਯਵਸੁਧਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੇ ऽਕਰੋਨ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਕਾਰ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧਿਵਦਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਵਦਤਰ੍ਪਯਦਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹੋ ऽਭਵਨ੍ਨृਪ
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ੍ ਭੂਯਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਸ ਸਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਪੋਭਿਰ੍ਨ੍ਨਿਯਮੈਰਪਿ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਬਭੂਵ ਸੁਚਿਰਂ ਰਾਜਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ
ਰਾਜਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।