ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਸਂਭੂਤਿਰਾਤ੍ਮਾਰਾਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ—
ਵਪੁषਾਨੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਭਵਾਨ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਜਾਤ੍ਯਰ੍ਥਸੌष੍ਠਵੋਪੇਤਾ ਵਾਣੀ ਚੌਦਾਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ, ਉੱਤਮ ਮਤਲਬ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮੁਪਗਤੋ ਸਂਦੇਹੋ ऽਸ੍ਮਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਮੇਰੀ ਜਾਂਚ ਨਾਲ, ਸ਼ੱਕ ਸਿੱਧਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਰੁਪਂ ਸਂਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ।
ਮਮਾਨੇਕਵਿਧਾ ਸ਼ਙ੍ਕਾਮੁਚ੍ਯੇਤ ਯੇਨ ਮਾਨਸੀ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਸ਼ੱਕਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਾਦੇਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੁਰਤ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਦ੍ਧੋ ऽਯਂ ਤੇ ਮਯਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਉਪਵਿਸ਼੍ਯ ਤਤੋ ਭੂਮੌ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਰੁਦ੍ਧਪ੍ਰਾਣਸਂਚਾਰੋ ਦਧ੍ਯੌ ਚਿਰਮੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।
ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਰਂ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵਂ ਤੇਨੈਵ ਵਪੁषਾ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਰ੍ਭੂਮੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਸ਼ਰ੍ਵੇਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਤ੍ਯਸਕृਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ!'
ਰਾਮਮੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਣਾ ਮਾਵਨਤਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਜਲਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਮਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੂਤਨਾਥਾਯ ਭੂਤਵਾਸਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਬਹੁਰੂਪਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ऽਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਾਣਾਂ ਤੁ ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।
ਅਜਾਨਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਨ੍ਮਮ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਣ ਲਈ ਮਾਫ਼ ਕਰ।
ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਤਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ਕ੍ਰੋਤਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਗਤਿਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ਭੂਯੋ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਗਨ੍ਮਯਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੈਵਾਨਪਾਯਿਨ੍ਯਾ ਹ੍ਯਪਿ ਭਾਰ੍ਗਵਸਤ੍ਤਮ
ਭਾਰਗਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।
ਭਕ੍ਤੋ ਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵਾਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਾਂ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰ।
ਰੌਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇਨ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਸਮਾਚਰ
ਤੂੰ ਫਿਰੋਂ ਰੌਦਰਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ।