ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਮਿਹਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਤਪ ਕਰਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਯਥਾਜਿਹ੍ਵਂ ਭਵੇਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਵਚਸਾਪਿ ਸਮੀਹਿਤੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਬੋਲ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਬੋਲਣ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਲਂ ਤੇ ਤਪਸਾ ਨਿष੍ਫਲੇਨ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ
ਇਸ ਲਈ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੇਰਾ ਤਪ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਾਹਿ ਰਾਮ ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਨ ਵਿਦੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਮਨਸਾ ਭੂਯਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਭਿਵਿਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੇਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਨੁਭਾਵੇਨ ਵਪੁਰਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਵ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਯੈਵ ਤੇ ਵਾਣੀ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ऽਤਿਮਨੋਹਰਾ
ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ।
ਈਸ਼ਾਨਸ੍ਤਪਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾਯੁਃ ਸੋਮੋ ਗੁਰੁਰ੍ਗੁਹਃ
ਈਸ਼ਾਨ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਯੂ, ਸੋਮ, ਗੁਰੂ, ਗੁਹਾ—
ਅਨੁਭਾਵੇਨ ਜਾਤਿਸ੍ਤੇ ਹृਦਿਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਤਨੋਤਿ ਮੇ
ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕੋ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਪੁषਾਨੇਨ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਇਸ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਸਂਭੂਤਿਰਾਤ੍ਮਾਰਾਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ—
ਵਪੁषਾਨੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਭਵਾਨ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਜਾਤ੍ਯਰ੍ਥਸੌष੍ਠਵੋਪੇਤਾ ਵਾਣੀ ਚੌਦਾਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ, ਉੱਤਮ ਮਤਲਬ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮੁਪਗਤੋ ਸਂਦੇਹੋ ऽਸ੍ਮਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਮੇਰੀ ਜਾਂਚ ਨਾਲ, ਸ਼ੱਕ ਸਿੱਧਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਰੁਪਂ ਸਂਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ।
ਮਮਾਨੇਕਵਿਧਾ ਸ਼ਙ੍ਕਾਮੁਚ੍ਯੇਤ ਯੇਨ ਮਾਨਸੀ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਸ਼ੱਕਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਾਦੇਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੁਰਤ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਦ੍ਧੋ ऽਯਂ ਤੇ ਮਯਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਉਪਵਿਸ਼੍ਯ ਤਤੋ ਭੂਮੌ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਰੁਦ੍ਧਪ੍ਰਾਣਸਂਚਾਰੋ ਦਧ੍ਯੌ ਚਿਰਮੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।
ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਰਂ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵਂ ਤੇਨੈਵ ਵਪੁषਾ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਰ੍ਭੂਮੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਸ਼ਰ੍ਵੇਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਤ੍ਯਸਕृਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ!'
ਰਾਮਮੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਣਾ ਮਾਵਨਤਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਜਲਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਮਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੂਤਨਾਥਾਯ ਭੂਤਵਾਸਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।