ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਰਜਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਇੱਥੋਂ ਤੁਰਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾ; ਇੱਥੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਣ੍ਟਕਾਦੀਨਾਮਸਹਿष੍ਣੁਤਯਾ ਵ੍ਯਥਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕੰਡਿਆਂ ਆਦਿ ਤੋਂ ਅਸਹਿਣਤਾ ਕਰਕੇ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵ੍ਯਥਾ ਚਾਭਿਹਤਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭਵਤੋ ऽਨ੍ਯਥਾ
ਜੋ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਹੋਰ ਹੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਚਰਣਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਇਸ ਉਲਟ ਚਲਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਨਿष੍ਯਸਿ ਕਥਂ ਸਤ੍ਸੁਨਾਪ੍ਨੋषਿ ਵਚਨੀਯਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗਾ? ਤੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਦੋषਸ੍ਯ ਹਾਨਿਸ਼੍ਚ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਅਪਸਰ੍ਪਣਤਾਬੁਦ੍ਧਿਮਹਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਮੈਂ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਚਰਣੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਦ੍ਰਿष੍ ਕੋ ਲਭੇਚ੍ਚ ਸ਼ਾਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਉਵਾਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਵ ਵ੍ਯਾਧਰੂਪੀ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਫਿਰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲਿਆ:
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜ੍ਞਾਨੀ ਕੁਤਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਕੁਤਸ੍ਤਪਃ
ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਪਹਿਲਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਇਆ? ਸ਼ੰਭੂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਤੇਰਾ ਤਪ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?
ਘ੍ਰੁਵਂ ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਹਿ ਤੁष੍ਯਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਝੂਠੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪ੍ਰਤਪਤ੍ਯਬੁਧੋ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਕਃ ਮੁਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਹੇ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਹੜਾ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪੂਜਕਵਿਦ੍ਧੌ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ਤਵ ਚ ਸਂਗਮਃ
ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜਕੋ ऽਪਿ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਯੋਗ੍ਯੋ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲਿਆ।
ਉਪਦਿष੍ਟੋ ऽਸਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਨੋਚੇਦੇਵਂ ਕਥਂ ਕृਥਾਃ
ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ; ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ?
ਤਪਃ ਸਿਦ੍ਧਿਰਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕੋਲੇਨਾਲ੍ਪੀਯਸਾ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਛੋਟੇ ਕੋਲਾ ਨੇ ਤਪ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਸੀ।
ਤਪੋਵ੍ਯਾਜੇਨ ਗਹਨੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਭਾਣੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤਪਸ਼੍ਚਰਸਿ ਨਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਸ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮਾਤृਦ੍ਰੁਹਾਮਵੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਿਲ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ-ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਕਥਂ ਰਾਮ ਮਾਤਰਂ ਕृਤ੍ਤਵਾਨਸਿ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵੱਢਿਆ?
ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਮਤੋ ऽਨ੍ਯਾਨ੍ਵਿਨਿਨ੍ਦਸਿ
ਤੂੰ ਫਿਰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨਮੱਤੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮਹਂ ਨਨ੍ਯਂ ਪਰਂ ਦੋषਵਿਮਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਅਧੂਰਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
ਤਰ੍ਹਿ ਗਰ੍ਹਯ ਮਾਂ ਕਾਮਂ ਨਿਰੁਪ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ, ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਲੈ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਹਨਨਂ ਨਿਜਧਰ੍ਮਤਯਾ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਸਮਝ ਕੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਰ੍ਤ੍ਤਾਮਿ ਸਾਪਿ ਮੇ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਹਿਤਾ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਧਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਹਨਿष੍ਯੇ ਚੇਤ੍ਤਦਧਿਕਂ ਤਰ੍ਹਿ ਯੁਜ੍ਯੇਯਮੇਨਸਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਦੇਤਤ੍ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਨਿਨ੍ਦਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸ ਵਾ
ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਲੈ ਜਾਂ ਚਾਹੇ ਮੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇ।
ਤਦੇਵ ਤੇਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਮਾਪਦ੍ਯਪਿ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਉਹੀ ਕੰਮ ਉਸਨੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ।
ਅਹਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਮਿਤ੍ਰਾਦਿਭਰਣੇ ਰਤਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਮਨੋਂ-ਮਨ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।