ਚਰਾਮਿ ਸਮਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਨਾਨਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿषਾਸ਼ਨਃ
ਮੈਂ ਸਮਾਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ, ਇੱਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਗਮ੍ਯਪੇਯਾਦਿਚ੍ਛਨ੍ਦਵਸ੍ਤੁषੁ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਖਾਣ, ਜਾਣ ਜਾਂ ਪੀਣ ਮਨਾਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ—
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਨਾਭਿਗਮਨਂ ਨਿਵਾਸਮਪਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਾ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਵੱਸਣ।
ਜਾਨਤੇ ਤਧ੍ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਸ਼ੋ ऽਯਂ ਮਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਇਲਾਕਾ ਮੇਰੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਹੇਠ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇष ਮਮ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਕਥਿਤਸ੍ਤਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਤੋ ऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕਿਂ ਵਾ ਤਵ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਦੱਸ, ਕੀ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਹੈ?
ਤੂष੍ਣੀਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਦਧ੍ਯੌ ਕਿਞ੍ਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਮੂੰਹ ਥੋੜਾ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਚ ਗਿਰੋ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਾਰ੍ਥਪਦਾਕ੍ਸ਼ਰਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਫ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਵਿਜਾਤਿਸਂਸ਼੍ਰਯਤ੍ਵੇਨ ਰਮਣੀਯਾ ਤਥਾ ਸ਼ਰਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ, ਵੱਖਰੇ ਮੂਲ ਕਾਰਨ, ਸੋਹਣੇ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਭੁਵਿ ਦੇਹੇ ਚ ਸ੍ਵਾਭਿਪ੍ਰੇਤਾਰ੍ਥਦਾਨ੍ਯਲਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਥ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਵ੍ਯਾਧਂ ਵਚਨਂ ਸੂਨृਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਚੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਮਿਹਾਯਾਤਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਗੁਰੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਆਰਾਧਯਿਤੁਮਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਚਿਰਾਯਾਹਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਪਾਪਦਮਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇ ऽਸ੍ਮਿਨਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ਨਿਯਮਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ।
ਉਪੈਤਿ ਤਾਵਦਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਨ ਚੇਦ੍ਭਵਤਿ ਮੇ ਹਾਨਿਃ ਸ੍ਵਕृਤੇਰ੍ਨਿਯਮਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ੍ਵਨਿਵਾਸਮੁਪਾਯਾਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਤਥਾ ਮੁਨਿਃ
ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਮੁਨੀ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਵ ਚਾਪ੍ਯਸੁਖੋਦਰ੍ਕਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਨਿषੇਵਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਖੀ ਨਤੀਜਾ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਖੀਭੂਯਾ ਲੋਕਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।
ਉਵਾਚ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਿਦਮੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਤਾਮਰਾਖ਼ ਨੇ ਤਾਮਰਾਖ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਗਰ੍ਹਯਸੇ ਯੇਨ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯੇਵ ਕਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਝਿੜਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਕਾਂਪ੍ਰਤ?
ਅਨਾਗਸ੍ਕਾਰਿਣਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਕੋ ऽਵਮਨ੍ਯੇਤ ਨਾਮਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਕੌਣ ਘਟਾ ਕੇ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਹ ਸਂਵਾਸਃ ਸਂਭਾषਣਮਥਾਪਿ ਚ
ਮਿਲਣ, ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਾ—
ਸ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਵਾਹਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਠਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?
ਇਤੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਾਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦੂਰੇ ਨਾਹਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਥੋਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇੱਥੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੂਰ, ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ।
ਨਾਹਂ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਞ੍ਚਨ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਭृਗੂਦ੍ਵਹਃ
ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ:
ਖਲਕਰ੍ਮਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਿਕ੍ਕृਤਾ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਭਿਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਕਥਂ ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਃ ਸੁਜਨੈਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਫਿਰ, ਚਲਾਕ ਮਨੁੱਖ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ?