ਮृਗਵ੍ਯਾਧਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਚਾਪਧਰਃ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨੋ ਯੁਵਾ
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ।
ਮਾਂਸਵਿਸ੍ਰਵਸਾਗਨ੍ਧੀ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਵਿਹਿਂਸਕਃ
ਉਹ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀ ਵਾਸ ਆਉਂਦੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਸਾਮਟਕ੍ਸਂਚਰ੍ਵਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮਾਂਸਖਣ੍ਡਮਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਚਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਰੁਜਂਸ੍ਤਰਸਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੂਰੁਵੇਗੇਨ ਸਂਘਸ਼ਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਸਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰਂ ਕੁਸੁਮਿਤਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿषਸਾਦ ਕ੍ਸ਼ਣਨ੍ਤਤ੍ਰ ਤਰੁਚ੍ਛਾਯਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਮੀਪਮੁਪਸृਤ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਉਠ ਕੇ, ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਜਲਾਂਭੋਦਸਨ੍ਨਾਦਗਂਭੀਰੇਣ ਸ੍ਵਰੇਣ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੂਰੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗੀ ਗਹਿਰੀ ਸੀ।
ਤੋषਪ੍ਰਵਰ੍षਵ੍ਯਾਧੋ ऽਹਂ ਵਸਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵਨੇ
ਮੈਂ ਵਿਅਾਧ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਣ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ।
ਚਰਾਮਿ ਸਮਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਨਾਨਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿषਾਸ਼ਨਃ
ਮੈਂ ਸਮਾਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ, ਇੱਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਗਮ੍ਯਪੇਯਾਦਿਚ੍ਛਨ੍ਦਵਸ੍ਤੁषੁ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਖਾਣ, ਜਾਣ ਜਾਂ ਪੀਣ ਮਨਾਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ—
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਨਾਭਿਗਮਨਂ ਨਿਵਾਸਮਪਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਾ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਵੱਸਣ।
ਜਾਨਤੇ ਤਧ੍ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਸ਼ੋ ऽਯਂ ਮਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਇਲਾਕਾ ਮੇਰੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਹੇਠ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇष ਮਮ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਕਥਿਤਸ੍ਤਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਤੋ ऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕਿਂ ਵਾ ਤਵ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਦੱਸ, ਕੀ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਹੈ?
ਤੂष੍ਣੀਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਦਧ੍ਯੌ ਕਿਞ੍ਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਮੂੰਹ ਥੋੜਾ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਚ ਗਿਰੋ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਾਰ੍ਥਪਦਾਕ੍ਸ਼ਰਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਫ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਵਿਜਾਤਿਸਂਸ਼੍ਰਯਤ੍ਵੇਨ ਰਮਣੀਯਾ ਤਥਾ ਸ਼ਰਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ, ਵੱਖਰੇ ਮੂਲ ਕਾਰਨ, ਸੋਹਣੇ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਭੁਵਿ ਦੇਹੇ ਚ ਸ੍ਵਾਭਿਪ੍ਰੇਤਾਰ੍ਥਦਾਨ੍ਯਲਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਥ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਵ੍ਯਾਧਂ ਵਚਨਂ ਸੂਨृਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਚੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਮਿਹਾਯਾਤਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਗੁਰੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਆਰਾਧਯਿਤੁਮਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਚਿਰਾਯਾਹਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਪਾਪਦਮਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇ ऽਸ੍ਮਿਨਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ਨਿਯਮਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ।
ਉਪੈਤਿ ਤਾਵਦਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਨ ਚੇਦ੍ਭਵਤਿ ਮੇ ਹਾਨਿਃ ਸ੍ਵਕृਤੇਰ੍ਨਿਯਮਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ੍ਵਨਿਵਾਸਮੁਪਾਯਾਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਤਥਾ ਮੁਨਿਃ
ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਮੁਨੀ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਵ ਚਾਪ੍ਯਸੁਖੋਦਰ੍ਕਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਨਿषੇਵਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਖੀ ਨਤੀਜਾ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਖੀਭੂਯਾ ਲੋਕਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।