ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਤਤੋ ਰਾਮਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਖਲੁ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਕਿਮਨਾਮਯਮ੍
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵੀ ਸੁਖੀ ਹਨ?
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤੋ ऽਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਧੁਨਾਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਤਤੋਰਾਮੋ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਤਦਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸਕਲਂ ਭृਗੋਃ ਸਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਂ ਮੁਦਾ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦਖਿਲਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਮੇਣ ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਸੁਣ ਕੇ
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੁਤ੍ਕृष੍ਟੈਰਾਤ੍ਮਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦੇਕਾਨ੍ਤੇ ਰਾਮਂ ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਸੋ ऽਭਿਗਮ੍ਯ ਤਮਾਸੀਨਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਦ ਰਾਮ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯਾਥ ਭृਗੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਤ ਮਾਨਸਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ, ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਣੁ ਵਤ੍ਸ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਧਿਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ।
ਤਤ੍ਰਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਪਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਓ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨਨ੍ਯਗਯਾ ਚਿਰਾਤ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ।
ਤਰਸਾ ਤਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਤੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ।
ਤੁष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਰਣੀਯਂ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਮਾਰਾਧਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ऽਭੀष੍ਟਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵਰ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿ ਤਮੌਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਯੂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮੱਧ ਭਾਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਦਾ ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਰਾਮਸ੍ਤੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚਕਾਰ ਗਮਨੇ ਮਨਃ
ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਬਣਾਈ।
ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਸੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਤਪस्या ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਯਯੌ ਰਾਮੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਰਾਮਾ ਹਿਮਵੰਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਨਾਨਿ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮਾਵਾਸਾਂਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਗਾਚ੍ਛਨੈਃ
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਾਸਥਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਨਿਵਸਨ੍ਵਾ ਯਯੌ ਸ਼ਨੈਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਆਸਸਾਦਚ ਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਹਿਮਵੰਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ, ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰੁਲ੍ਲਿਖਨ੍ਤਮਿਵਾਂਬਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨੌषਧੀਭਿਰਭਿਤਃ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਭਿਰਭਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।