ਸੋਪਾਨਤ੍ਕਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਚ੍ਚ ਦਤ੍ਤਮਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਬਿਨਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਵਾ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਚੈਵ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਕੁੱਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ.
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤਿਲਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁਨਾਂ ਪਰਿਵृਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਤਿਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ.
ਰਜਸ੍ਵਲਾਯਾਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਰਜਸਵਲਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ,
ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਚ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਦਤ੍ਤੇਨੇਹ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜੋ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਿਵृਤੇਨੇਹ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਨਾ
ਇਸ ਲਈ, ਤਿਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਮਰ੍ਗੌਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਜਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਾਙ੍ਣੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਚੰਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਏਵਮੇਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਯੋਗਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ,
ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਤੁ ਨਰੋ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.
ਯਜ੍ਞਹੇਤੋਸ੍ਤਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮृਤਂ ਗੁਹ੍ਯਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਯੋਗੇ ਯੋਗਵਿਦਾਂ ਵਰਾਃ
ਯੋਗ ਵਿਚ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਮृषੀਣਾਂ ਚ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤਃ ਸਮਾਸੇਨ ਪਿਤृਪੂਰ੍ਵਪਰਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਪਿਤਰ-ਭਕਤ ਹੈ।
ਅਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯੇषੁ ਚਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਚ ਗੁਹਾਸੁ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਖੁੰਨ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਮਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪਂ ਚ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਰੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪਰਿਵਾਦੋ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯੋਗਿਨਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ।
ਯੋਗਾਨ੍ਪਰਿਵਦੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਧ੍ਯਾਨਿਨੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਪਰੀਵਾਦਾਨ੍ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਕੁਂਭੀਪਾਕੇषੁ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਿਹ੍ਵਾਚ੍ਛੇਦੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਯਾਨਨ੍ਤਂ ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਇਹ ਵਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ऋਚੋ ਯਜੁਃ ਸਾਮ ਤਦਙ੍ਗਪਾਰਗੇ ऽਵਿਕਾਰਮੇਤਂ ਹ੍ਯਨਵਾਪ੍ਯ ਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਟੱਲ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਸ਼ਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵਪਾਰਗਃ ਸ ਪਾਰਗੋ ਨਾਧ੍ਯਯਨਸ੍ਯ ਪਾਰਗਃ
ਜੋ ਚੌਵੀ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਪਾਰਗਾਮੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰੇਦ੍ਯੋਗਪਥਂ ਨ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਨ ਸਰ੍ਵਪਾਰ ਕ੍ਰਮਪਾਰਗੋਚਰਃ
ਜੋ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਪੜਾਅ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਖਰੀ ਮੰਜਿਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵੈ ਵੇਦਵਿਦਃ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਮਾਹੁਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍
ਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚਾ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵੇਦਵਿਦਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰਨ੍ਯਂ ਵੈ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਦ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਾਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਨ ਸਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤੀਰ੍ਥਦਾਨਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸੋ ऽਥ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਦੁਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।