ਦੈਵੇਕਰ੍ਮਣਿ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਵੈ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਭਾषਾਵਿਦਃ ਕੇਚਿਦ੍ਯੇ ਚ ਵ੍ਯਾਕਰਣੇ ਰਤਾਃ
ਜੋ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਆਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਤ੍ਰਿਣਾਚਿਕੇਤਃ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸ ਸੌਪਰ੍ਣਃ षਡਙ੍ਗਵਿਤ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗਾਂ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ, ਸੌਪਰਨ ਅਤੇ ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ,
ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਯਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਃ ਕृਤਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਏਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮੇਤੇ ਵੈ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋ ऽਪਿ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼—ਵੀ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਹਨ।
ਅਪਾਙ੍ਕ੍ਤੇਯਾਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿ ਗਦਤੋ ਮੇ ਨਿਬੋਧਤ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਗ੍ਰਾਮਪ੍ਰੇष੍ਯੋ ਵਾਰ੍ਧੁषਿਕੋ ਹ੍ਯਾਪਣੋ ਵਣਿਜਸ੍ਤਥਾ
ਪਿੰਡ ਦਾ ਦੂਤ, ਨਾਈ, ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ,
ਕਾਣ੍ਡਪृष੍ਠੋ ऽਥ ਕੁਣ੍ਡਾਸ਼ੀ ਮਧੁਪਃ ਸੋਮਵਿਕ੍ਰਯੀ
ਜੋ ਗੱਠੜੀਆਂ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਦ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ,
ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਵਦਮਾਨਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਚੋਪਪਤਿਰ੍ਗृਹੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਝਗੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਸ੍ਤਵਕਃ ਸੂਪਕਾਰਸ਼੍ਚ ਯਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਨ੍ਦਤਿ
ਜੋ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯਥ षਣ੍ਢਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ, ਨਪੁੰਸਕ ਹੋਵੇ, ਗਰਭ ਹਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਕੁਕਰਮ ਕਰੇ,
ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਚ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਵੇਚਦਾ ਹੈ,
ਯਚ੍ਚਵਾਣਿਜਕੇ ਦਤ੍ਤਂ ਨੇਹ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਸਂਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਇੱਥੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ.
ਤਥਾ ਪਾਣਵਿਕੇ ਵੈ ਚ ਕਾਰੁਕੇ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੂਆਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਾਰੀਗਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੀ,
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸਮਾਧਾਨਂ ਨ ਵਣਿਕੂਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ; ਵਪਾਰੀ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ.
षष੍ਟਿਂ ਕਾਣਃ ਸ਼ਤਂ षਣ੍ਢਃ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰੀ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਸਾਠ, ਨਪੁੰਸਕ ਸੌ, ਕੋੜੀ ਪੰਜ ਸੌ (ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ) ਤੋਂ ਵੀ,
ਭ੍ਰਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਿ ਸ ਫਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਯਸ੍ਤੁ ਬਾਲਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਫਲ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਮੂਰਖ ਹੈ,
ਸੋਪਾਨਤ੍ਕਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਚ੍ਚ ਦਤ੍ਤਮਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਬਿਨਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਵਾ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਚੈਵ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਕੁੱਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ.
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤਿਲਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁਨਾਂ ਪਰਿਵृਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਤਿਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ.
ਰਜਸ੍ਵਲਾਯਾਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਰਜਸਵਲਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ,
ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਚ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਦਤ੍ਤੇਨੇਹ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜੋ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਿਵृਤੇਨੇਹ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਨਾ
ਇਸ ਲਈ, ਤਿਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਮਰ੍ਗੌਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਜਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਾਙ੍ਣੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਚੰਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਏਵਮੇਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਯੋਗਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ,
ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਤੁ ਨਰੋ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.