ਗੌਰੀਂ ਵਾਪ੍ਯੁਦ੍ਵਹੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਾਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਜੋ ਚਿੱਟੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਵਿਆਉਂਦਾ ਜਾਂ ਵੱਛਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਵੀ।
ਦਾਤॄਣਾਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਖਿਲੇਨ ਪ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜੋ ਪੂਰਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।
ਪਿਤृਕ੍ਸ਼ਯੇ ਹਿ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਦ ਪਿਤਰ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਂ ਵृषਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਦਤੋ ਮੇ ਨਿਬੋਧਤ
ਵੱਛੇ ਦਾ ਫਲ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਵृषੋਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਪੁਨਾਤ੍ਯੇਵ ਦਸ਼ਾਤੀਤਾਨ੍ਦਸ਼ਾਵਰਾਨ੍
ਜੋ ਬਲਦ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਪਿੱਛਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗ੍ਗਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਬਲਦ ਦੀ ਭੇਟ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਅਖੁੱਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਧੁਕੁਲ੍ਯਾਃ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਪਿਤਰ ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਅਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤृਪ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਯਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵੈ ਸਾ ਵृषੇਣੇਹ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਬਲਦ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਧੁ ਵਾਮਧੁਮਿਸ਼੍ਰਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਖੁੱਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵੇਕਰ੍ਮਣਿ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਵੈ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਭਾषਾਵਿਦਃ ਕੇਚਿਦ੍ਯੇ ਚ ਵ੍ਯਾਕਰਣੇ ਰਤਾਃ
ਜੋ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਆਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਤ੍ਰਿਣਾਚਿਕੇਤਃ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸ ਸੌਪਰ੍ਣਃ षਡਙ੍ਗਵਿਤ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗਾਂ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ, ਸੌਪਰਨ ਅਤੇ ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ,
ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਯਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਃ ਕृਤਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਏਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮੇਤੇ ਵੈ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋ ऽਪਿ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼—ਵੀ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਹਨ।
ਅਪਾਙ੍ਕ੍ਤੇਯਾਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿ ਗਦਤੋ ਮੇ ਨਿਬੋਧਤ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਗ੍ਰਾਮਪ੍ਰੇष੍ਯੋ ਵਾਰ੍ਧੁषਿਕੋ ਹ੍ਯਾਪਣੋ ਵਣਿਜਸ੍ਤਥਾ
ਪਿੰਡ ਦਾ ਦੂਤ, ਨਾਈ, ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ,
ਕਾਣ੍ਡਪृष੍ਠੋ ऽਥ ਕੁਣ੍ਡਾਸ਼ੀ ਮਧੁਪਃ ਸੋਮਵਿਕ੍ਰਯੀ
ਜੋ ਗੱਠੜੀਆਂ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਦ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ,
ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਵਦਮਾਨਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਚੋਪਪਤਿਰ੍ਗृਹੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਝਗੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਸ੍ਤਵਕਃ ਸੂਪਕਾਰਸ਼੍ਚ ਯਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਨ੍ਦਤਿ
ਜੋ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯਥ षਣ੍ਢਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ, ਨਪੁੰਸਕ ਹੋਵੇ, ਗਰਭ ਹਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਕੁਕਰਮ ਕਰੇ,
ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਚ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਵੇਚਦਾ ਹੈ,
ਯਚ੍ਚਵਾਣਿਜਕੇ ਦਤ੍ਤਂ ਨੇਹ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਸਂਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਇੱਥੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ.
ਤਥਾ ਪਾਣਵਿਕੇ ਵੈ ਚ ਕਾਰੁਕੇ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੂਆਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਾਰੀਗਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੀ,
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸਮਾਧਾਨਂ ਨ ਵਣਿਕੂਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ; ਵਪਾਰੀ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ.
षष੍ਟਿਂ ਕਾਣਃ ਸ਼ਤਂ षਣ੍ਢਃ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰੀ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਸਾਠ, ਨਪੁੰਸਕ ਸੌ, ਕੋੜੀ ਪੰਜ ਸੌ (ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ) ਤੋਂ ਵੀ,
ਭ੍ਰਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਿ ਸ ਫਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਯਸ੍ਤੁ ਬਾਲਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਫਲ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਮੂਰਖ ਹੈ,