ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਤ੍ਯੁष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਗਰਮ ਤੇ ਸਾਫ ਸੁਥਰਾ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਾਨਂ ਹਂਸਵਾਹਨਮ੍
ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੰਸਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਜੀਵਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤੇ ਨ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍
ਅੰਨ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰਤਨ ਹਨ, ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ,
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਂ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਤਿਥਿਬ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਰਾਡ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇਹੜਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾਨਿ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜਿਤਃ
ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਰ੍ਲਭਤੇ ਚਾਯੁਃ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਯੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪੇ ਦਾਨਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਨਾਮ षੋਡਸ਼ੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ — ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ
ਕਾਮ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਜਸ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਹਤ ਵਾਲੇ, ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਰਿष੍ਠਾ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਾਖਣ੍ਡਲਦੇਵਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਭਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਦ੍ਯਾਪੂਪੈਃ ਸਦਾਕਾਰ੍ਯਾ ਮਾਂਸੈਰਨ੍ਯਾ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਭੇਟਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਮਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਾਪੀष੍ਟਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਹੀਦੀ ਭੇਟ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਆਸੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਬੁਧਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਵੇਨਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ।
ਪਿਤਰਃ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਤਿਥਿਕਾਲੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਿਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਾਸਾਂਤੇ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛੇਯੁਰष੍ਟਕਾਸੁ ਹ੍ਯਪੂਜਿਤਾਃ
ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਦਿਨ ਪੂਜੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਉਹ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਕਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਕਰ੍षੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨਾਮਧੋਗਤਿਃ
ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਜਾਂ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਸੰਤਾਨ, ਯਾਦ, ਅਕਲ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ—
ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਧਨਲਾਭਾਯ ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਯ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
—ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵਰਾਰ੍ਥਿਨਾਂ ਤृਤੀਯਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੀਜੀ ਤਿਥੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਪੰਜਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਸਤਤਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਮृਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋ ऽष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
—ਅੱਠਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੂਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਦਸਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੀ ਦੌਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਰਂ ਦਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਸਤਤਂ ਤਥਾ
ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਤੇ ਸਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਵृਦ੍ਧਿਂ ਪਸ਼ੂਨ੍ਮੇਧਾਂ ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂ ਪੁष੍ਟਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਹ ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਅਕਲ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਵਾਨਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯ ਮृਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਭੇਟਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਪੂਰਵਕ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।