ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਹ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਮਰੱਥ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਸਰ ਮਧੁਸਰ੍ਪਿਸ਼੍ਚ ਪਯਃ ਪਾਯਸਮੇਵ ਚ
ਕ੍ਰਿਸਰ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ, ਦੂਧ ਤੇ ਖੀਰ ਵੀ,
ਦਧਿਗਵ੍ਯਮਸਂਸृष੍ਟਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਦਹੀਂ, ਘਿਉਂ ਤੇ ਪੱਕੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਭੋਜਨ।
ਘृਤੇਨ ਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਘृਤਂ ਭੂਮੌ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੋਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਵੇ, ਤੇ ਘਿਉਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਓਦਨਂ ਪਾਯਸਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਮਧੁਮੂਲਫਲਾਨਿ ਚ
ਚੌਲ, ਮਿੱਠਾ ਖੀਰ, ਘਿਉਂ, ਸ਼ਹਦ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਵੀ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪृਥੁਕਾ ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਾਃ
ਚੀਨੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਚਿੜਵੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਖੁੱਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਕ੍ਤੁਲਾਜਾਸ੍ਤਥਾਪੂਪਾਃ ਕੁਲ੍ਮਾषਾ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨੈਃ ਸਹ
ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਲਾਜ, ਪੂੜੇ, ਦਾਲਾਂ ਦੇ ਪਕਵਾਨ ਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇष੍ਵੇਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਸ ਲਭਤੇ ਨਿਧਿਮ੍
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਨਾਗ੍ਰਾਸਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਅਤਿਥਿਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ,
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਤ੍ਯੁष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਗਰਮ ਤੇ ਸਾਫ ਸੁਥਰਾ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਾਨਂ ਹਂਸਵਾਹਨਮ੍
ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੰਸਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਜੀਵਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤੇ ਨ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍
ਅੰਨ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰਤਨ ਹਨ, ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ,
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਂ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਤਿਥਿਬ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਰਾਡ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇਹੜਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾਨਿ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜਿਤਃ
ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਰ੍ਲਭਤੇ ਚਾਯੁਃ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਯੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪੇ ਦਾਨਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਨਾਮ षੋਡਸ਼ੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ — ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ
ਕਾਮ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਜਸ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਹਤ ਵਾਲੇ, ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਰਿष੍ਠਾ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਾਖਣ੍ਡਲਦੇਵਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਭਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਦ੍ਯਾਪੂਪੈਃ ਸਦਾਕਾਰ੍ਯਾ ਮਾਂਸੈਰਨ੍ਯਾ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਭੇਟਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਮਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਾਪੀष੍ਟਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਹੀਦੀ ਭੇਟ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਆਸੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਬੁਧਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਵੇਨਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ।
ਪਿਤਰਃ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਤਿਥਿਕਾਲੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਿਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਾਸਾਂਤੇ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛੇਯੁਰष੍ਟਕਾਸੁ ਹ੍ਯਪੂਜਿਤਾਃ
ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਦਿਨ ਪੂਜੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਉਹ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਕਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਕਰ੍षੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨਾਮਧੋਗਤਿਃ
ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਜਾਂ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਸੰਤਾਨ, ਯਾਦ, ਅਕਲ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ—