ਧੇਨੁਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗृष੍ਟਿਂ ਕੁਮ੍ਭਾਪਦੋਹਨੀਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਘੜਾ ਭਰ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਬਹੁਕਾष੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਦੀ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲੱਕੜ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਇਨ੍ਧਨਾਨਿ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾ ਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਗਮੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਖਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਸੁਗੰਧੀ ਹਾਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ,
ਸ਼ਯਨਾਸਨਯਾਨਾਨਿ ਭੂਮਯੋ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ
ਸੋਫੇ, ਬਿਸਤਰੇ, ਗੱਡੀਆਂ, ਜਮੀਨ ਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਸਾਧਨ,
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਗੁਣਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇ ਵੈ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੰਗਾ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਪਿਃਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਕੌਲ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੂਪਾਰਾਮਤਡਾਗਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਗੋष੍ਠਗृਹਾਣਿ ਚ
ਕੂਏ, ਬਾਗ, ਤਲਾਬ, ਖੇਤ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਤੇ ਘਰ,
ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਯਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚੰਗਾ ਵਿਛਾਇਆ ਬਿਸਤਰਾ ਦੇਣ ਨਾਲ,
ਅਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਚ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਚ ਸੁਵਾਹਨੈਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਰ੍ਣਕੌਸ਼ੇਯਪਟ੍ਟੋਰ੍ਣੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਵਾਰਕਂਬਲੌ
ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਰੇਸ਼ਮੀ, ਸੁਤਲੀ ਕਪੜਾ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਉਨੀ ਚਾਦਰਾਂ,
ਦਦ੍ਯਾਦੇਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਭਾਰ੍ਯਾਃ ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਿਙ੍ਕਰਾਃ
ਕਈ ਪਤਨੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਕਾਰ੍ਪਾਸਂ ਦੁਕੂਲਂ ਗਹਨਂ ਤਥਾ
ਰੇਸ਼ਮ, ਲਿਨਨ, ਕਪਾਸ, ਸੁਤਲੀ ਕਪੜਾ ਤੇ ਮੋਟਾ ਲੱਛਾ,
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੋ ਯਥਾ
ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਰਭਿष੍ਟੁਤਮ੍
ਕਪੜਾ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਪੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਹ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਮਰੱਥ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਸਰ ਮਧੁਸਰ੍ਪਿਸ਼੍ਚ ਪਯਃ ਪਾਯਸਮੇਵ ਚ
ਕ੍ਰਿਸਰ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ, ਦੂਧ ਤੇ ਖੀਰ ਵੀ,
ਦਧਿਗਵ੍ਯਮਸਂਸृष੍ਟਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਦਹੀਂ, ਘਿਉਂ ਤੇ ਪੱਕੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਭੋਜਨ।
ਘृਤੇਨ ਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਘृਤਂ ਭੂਮੌ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੋਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਵੇ, ਤੇ ਘਿਉਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਓਦਨਂ ਪਾਯਸਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਮਧੁਮੂਲਫਲਾਨਿ ਚ
ਚੌਲ, ਮਿੱਠਾ ਖੀਰ, ਘਿਉਂ, ਸ਼ਹਦ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਵੀ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪृਥੁਕਾ ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਾਃ
ਚੀਨੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਚਿੜਵੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਖੁੱਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਕ੍ਤੁਲਾਜਾਸ੍ਤਥਾਪੂਪਾਃ ਕੁਲ੍ਮਾषਾ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨੈਃ ਸਹ
ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਲਾਜ, ਪੂੜੇ, ਦਾਲਾਂ ਦੇ ਪਕਵਾਨ ਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇष੍ਵੇਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਸ ਲਭਤੇ ਨਿਧਿਮ੍
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਨਾਗ੍ਰਾਸਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਅਤਿਥਿਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ,