ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ ਲਭਤੇ ਯਾਨਂ ਵਾਜਿਯੁਕ੍ਤਂ ਨਵਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਸਵਾਰੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਹ੍ਯੁਤ੍ਤਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਤਮ ਮਹਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤਿਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਨਿਭਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਲਭਤੇ ऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਵਾਈ ਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਸੇਤ੍ਸ ਤੁ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਵਾਈ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸੁਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਿ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦਿੰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਿਲਾਨਿਕ੍ਸ਼ੂਂਸ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੈਜਸਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਜ੍ਞ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੋਜਨੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਨਮੋਹਕ ਭਾਂਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਰਾਜਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਵਾਪਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿਚ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਧੇਨੁਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗृष੍ਟਿਂ ਕੁਮ੍ਭਾਪਦੋਹਨੀਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਘੜਾ ਭਰ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਬਹੁਕਾष੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਦੀ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲੱਕੜ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਇਨ੍ਧਨਾਨਿ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾ ਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਗਮੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਖਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਸੁਗੰਧੀ ਹਾਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ,
ਸ਼ਯਨਾਸਨਯਾਨਾਨਿ ਭੂਮਯੋ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ
ਸੋਫੇ, ਬਿਸਤਰੇ, ਗੱਡੀਆਂ, ਜਮੀਨ ਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਸਾਧਨ,
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਗੁਣਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇ ਵੈ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੰਗਾ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਪਿਃਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਕੌਲ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੂਪਾਰਾਮਤਡਾਗਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਗੋष੍ਠਗृਹਾਣਿ ਚ
ਕੂਏ, ਬਾਗ, ਤਲਾਬ, ਖੇਤ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਤੇ ਘਰ,
ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਯਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚੰਗਾ ਵਿਛਾਇਆ ਬਿਸਤਰਾ ਦੇਣ ਨਾਲ,
ਅਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਚ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਚ ਸੁਵਾਹਨੈਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਰ੍ਣਕੌਸ਼ੇਯਪਟ੍ਟੋਰ੍ਣੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਵਾਰਕਂਬਲੌ
ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਰੇਸ਼ਮੀ, ਸੁਤਲੀ ਕਪੜਾ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਉਨੀ ਚਾਦਰਾਂ,
ਦਦ੍ਯਾਦੇਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਭਾਰ੍ਯਾਃ ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਿਙ੍ਕਰਾਃ
ਕਈ ਪਤਨੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਕਾਰ੍ਪਾਸਂ ਦੁਕੂਲਂ ਗਹਨਂ ਤਥਾ
ਰੇਸ਼ਮ, ਲਿਨਨ, ਕਪਾਸ, ਸੁਤਲੀ ਕਪੜਾ ਤੇ ਮੋਟਾ ਲੱਛਾ,
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੋ ਯਥਾ
ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਰਭਿष੍ਟੁਤਮ੍
ਕਪੜਾ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਪੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,