ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰਪਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਯਾਵਤੌष੍ਣ੍ਯਂ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਗੁਆਇਆ,
ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਹੋਮੋ ਭੋਜਨਂ ਬਲਿਰੇਵ ਚ
ਦੇਣਾ, ਲੈਣਾ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾਉਣਾ—
ਏਤਾਨ੍ਯੇਵ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਾਨਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ,
ਮੁਣ੍ਡਾਞ੍ਜਟਿਲਕਾषਾਯਾਞ੍ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੁੰਡੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਜਾਂ ਕੇਸਰੀ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਭਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਨੀਯੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਵੀ ਪਵਿਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਹਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਤ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਸृष੍ਟਾਨਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦੀਨਿਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵੱਡੇ ਆਤਮਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰਚੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਦਾ ਭਗਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮਾਨਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੋ ਮਾਨਸਂ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਧੀ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਖ ਨਾਮਕ ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਵਾਯੂ ਵੱਲੋਂ ਕਹਿਆ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਮੇਵਾਜ੍ਞਯਾਰ੍ਥਿਨਾ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਾਕਾਸ਼੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਚ ਲਭਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੀ ਉਮਰ, ਚਮਕ, ਰਾਜ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਵਨਂ ਸਰ੍ਵ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਹੈ।
ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਾਜ੍ਯਦਧਿਭਿਰ੍ਦਾਤਾਰਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਧੂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਦਹਿ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਸਲਭਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪਯੋਦਾਂ ਸੁਖਦੋ ਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਹਲਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਲਭਤੇ ਯਾਨਂ ਪਾਦਯੋਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਸਵਾਰੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਮृਦੂਨਿ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਨਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ ਲਭਤੇ ਯਾਨਂ ਵਾਜਿਯੁਕ੍ਤਂ ਨਵਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਸਵਾਰੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਹ੍ਯੁਤ੍ਤਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਤਮ ਮਹਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤਿਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਨਿਭਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਲਭਤੇ ऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਵਾਈ ਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਸੇਤ੍ਸ ਤੁ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਵਾਈ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸੁਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਿ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦਿੰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਿਲਾਨਿਕ੍ਸ਼ੂਂਸ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੈਜਸਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਜ੍ਞ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੋਜਨੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਨਮੋਹਕ ਭਾਂਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਰਾਜਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਵਾਪਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿਚ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—