ਭृਤਕੋ ऽਧ੍ਯਾਪਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭृਤਕਾਧ੍ਯਾਪਿਤਸ੍ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਯਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਯਸ਼੍ਚੈਵਾਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥੇ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤੌ
ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਲਈ ਖਰੀਦਣਾ ਤੇ ਵੇਚਣਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹਨ।
ਆਹਰੇਦ੍ਭृਤਿਤੋ ਵੇਦਾਨ੍ ਵੇਦੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚੋਪਜੀਵਤਿ
ਜੋ ਵਿਦਿਆਂ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵृਥਾ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ਯਜੇਤ ਵृਥਾਧ੍ਵਰੈਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਣਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਰਾ ਯੇषਾਂ ਪਰਦਾਰਪਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਃਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੋ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ਼੍ਚ ਸੂਕਰਵਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਣਿਤਲੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੋ ਸੂਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੁਜਾਤੀ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਯਾਨ੍ਨਮੇਤਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦੇਯਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਅਵਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ, ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰਪਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਯਾਵਤੌष੍ਣ੍ਯਂ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਗੁਆਇਆ,
ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਹੋਮੋ ਭੋਜਨਂ ਬਲਿਰੇਵ ਚ
ਦੇਣਾ, ਲੈਣਾ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾਉਣਾ—
ਏਤਾਨ੍ਯੇਵ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਾਨਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ,
ਮੁਣ੍ਡਾਞ੍ਜਟਿਲਕਾषਾਯਾਞ੍ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੁੰਡੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਜਾਂ ਕੇਸਰੀ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਭਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਨੀਯੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਵੀ ਪਵਿਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਹਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਤ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਸृष੍ਟਾਨਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦੀਨਿਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵੱਡੇ ਆਤਮਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰਚੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਦਾ ਭਗਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮਾਨਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੋ ਮਾਨਸਂ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਧੀ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਖ ਨਾਮਕ ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਵਾਯੂ ਵੱਲੋਂ ਕਹਿਆ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਮੇਵਾਜ੍ਞਯਾਰ੍ਥਿਨਾ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਾਕਾਸ਼੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਚ ਲਭਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੀ ਉਮਰ, ਚਮਕ, ਰਾਜ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਵਨਂ ਸਰ੍ਵ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਹੈ।
ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਾਜ੍ਯਦਧਿਭਿਰ੍ਦਾਤਾਰਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਧੂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਦਹਿ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਸਲਭਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪਯੋਦਾਂ ਸੁਖਦੋ ਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਹਲਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਲਭਤੇ ਯਾਨਂ ਪਾਦਯੋਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਸਵਾਰੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਮृਦੂਨਿ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਨਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।