ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ ਵृषੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰਾਲਂਬਸ਼੍ਚ ਯੋ ਬृषੇ
ਜਿਥੇ ਬਲਦ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਥੇ ਬਲਦ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ—
ਵृषੋ ਵੇਦਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋ ਵੈ ਸਮ੍ਯਙ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬਲਦ ਹੀ ਵੇਦ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ—
ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤੈਰਸੁਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਹਾਰ ਗਏ—
ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਰਾਵਕਿਨਿਰ੍ਗ੍ਰਨ੍ਥਾਃ ਸ਼ਾਕ੍ਯਾ ਜੀਵਕਕਾਰ੍ਪਟਾਃ
ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਵਕ, ਨਿਰਗੰਥ, ਸ਼ਾਕਿਆ, ਜੀਵਕ ਅਤੇ ਕਾਰਪਟ—
ਵृਥਾ ਜਟੀ ਵृਥਾ ਮੁਣ੍ਡੀ ਵृਥਾ ਨਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੋ ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮੂੰਡਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਨੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਕੁਲਧਰ੍ਮਾਤਿਗਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵृਥਾ ਵृਤ੍ਤਿਕਲਤ੍ਰਕਾਃ
ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਪਤਨੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਏਤੈਰ੍ਹਿ ਦਤ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸ੍ਰਾਦਧ, ਦਾਨਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਦਸ੍ਯੁਸ਼੍ਚੈਵ ਨृਸ਼ਂਸਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਣਨੇ ਤਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਚੋਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਵਿਅਕਤੀ—ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਵਿਵਾਦੇ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਅਸੁਰਾਨ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਮੇਭਿਰ੍ਵ੍ਰਜਤ੍ਯੁਤ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਪਰਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਂ ਕਲਿਯੁਗਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੈਸ਼ ਹੈ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਖਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਾਖੰਡ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਾ ਚੈਵ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਝਲਕ ਵੀ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਪੂਰੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਤੈਰ੍ਮਲਿਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਮ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਉਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਧਾ ਨਾਰ੍ਥੈਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਾਪਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਂ ਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਵਾਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਾਪਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਕਰਮ ਦੌਰਾਨ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਮੇਧ੍ਯੈਰ੍ਜਙ੍ਗਮੈਰ੍ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਗੰਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਕੀਟਪਾषਾਣੈਃ ਕੇਸ਼ੈਰ੍ਯਚ੍ਚਾਪ੍ਯੁ ਪਾਹृਤਮ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਕਣਕ, ਕੀੜੇ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਵਾਲ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧੀਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣੀਕृਤਾਃ
ਜੋ ਤਿਆਰ ਭੋਜਨ ਸਿੱਧਾ ਲੂਣ ਪਾ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਕਰਮ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ।
ਵਾਸਸਾ ਚਾਵਧੂਤਾਨਿ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਯਜ੍ਞਯ ਤਯੋ ਨਾਮ ਤੇ ਧ੍ਵਂਸਂਤਿ ਯਥਾ ਰਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਯੋਗ ਭੇਟਾਂ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ; ਉਹ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਲਵਣਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਮਾਨਸਸਂਭਵਮ੍
ਪੱਥਰੀ ਲੂਣ, ਸਧਾਰਣ ਲੂਣ ਅਤੇ ਖਾਣ ਦੀ ਖਾਣੀ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਲੂਣ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਅਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗृਙ੍ਣੀਯਾਦ੍ਧਸ੍ਤੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਥੈਵਾਵਪਨਂ ਪੁਨਃ
ਸਭ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਛਿੜਕਾਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਮਮੂਲਫਲੇਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਰਜ੍ਜੂਨਾਂ ਚਰ੍ਮਣਾਮਪਿ
ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੱਥਰ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਗੰਨੇ, ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮੜੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਦਨ੍ਤਾਸ੍ਥਿ ਦਾਰੁਣਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਚਾਵਲੇਖਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੰਦ, ਹੱਡੀਆਂ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਾਂ ਜਲਜਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਾਰੇ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੌਚਂ ਸਰ੍ਵਬਾਲਾਨਾਮਾਵਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਕੱਚੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ੌਚਾਨਾਮਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਵਿਧਿਃ
ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।