ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਪਠ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਏष ਤਂ ਵੈ ਦੇਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਵਿਤ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਭਵੇਨ੍ਨ ਵਾ ਹਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਮਨਸਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਯਦ੍ਯੁਃ ਪਿਤਮਹਾਃ
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਸ੍ਰਾਧ੍ਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਰੂਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰਣਾਸ਼੍ਚੋਤੁਵਾਲਾਸ਼੍ਚ ਲਡ੍ਵਾ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਵੀਰਣਾ, ਉਤੁਵਾਲਾ, ਲਡਵਾ ਆਦਿ ਖਾਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਞ੍ਜਨਾਭ੍ਯਜਨਂ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ਸੂਤ੍ਰਪ੍ਰਣਯਨਂ ਤਥਾ
ਕਾਜਲ ਲਾਉਣਾ, ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਉਣਾ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵੀ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਸ਼ਾਃ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾ ਯੇ ਚ ਬਰ੍ਹਿਣੋ ਹ੍ਯੁਪਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਕਾਸ਼ਾ, ਪੁਨਰਭਵਾ, ਬਰਹਿਣਾ ਤੇ ਉਪਬਰਹਿਣਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਵਿਭੂषਾਣਾਮੇष ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਉਦਾਹृਤਃ
ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਲੌਕਿਕਂ ਵਾਪਿ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਹੋਰ ਮਕਸਦਾਂ ਜਾਂ ਲੋਕਿਕ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਕਰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਹਿਤੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਣੀਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਗਾਈ ਜਾਵੇ।
ਸੋਮਾਯ ਵੈ ਪਿਤृਮਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਅਙ੍ਗਿਰਸੇ ਪੁਨਃ
ਸੋਮਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਵਧਾ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਹੋਮਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲਈ ਹਵਨ ਦੇ ਮੰਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵੈ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹੋਮਜਪ੍ਯੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹਵਨ ਤੇ ਜਪ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਛਿੜਕਾਉ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਞ੍ਜਨਾਬ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਚੈਵ ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣਂ ਤਥਾ
ਕਾਜਲ ਲਾਉਣਾ, ਲੇਪ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾ ਸਰ੍ਵਾ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਧੂਮੇ ਲੇਲਿਹਾਨੇ ਚ ਹੋਤਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਪਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਕਰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਜਮਾਨੋ ਭਵੇ ਦਨ੍ਧਃ ਸੋ ऽਮੁਤ੍ਰੇਤਿ ਹਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੇ ਯਜਮਾਨ ਆਲਸੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਵਾਲਾਧੂਮਾਪਸਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਤੁ ਵਹ੍ਨਿਰਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਵਾਲਾ, ਧੂੰਆਂ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਵੱਲ ਚਲਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਂ ਵਗਾਹਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰਾਭਵਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਰ ਸਮਝੋ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਅੱਗ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਸਕੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ऽਗ੍ਨਯਃ
ਉਸ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਤੇ ਅੱਗ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਮਹਾਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇਧ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸ਼ਰਾਧ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਫਲਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ
ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਕਰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਜੋ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਂ ਚਿਤ੍ਤਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਵੈ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਘृਤਮਾਦਾਯ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਧਵ੍ਯਵਾਹਨੇ
ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਘੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਦੁਂਬਰਸ੍ਤਥਾਬਿਲ੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੋ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਉਦੁੰਬਰ, ਬੈਲ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਰੁੱਖ ਯਜਨ ਲਈ ਠੀਕ ਹਨ—
ਸਮਿਦਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰੇਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਰੁੱਖ ਹਵਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਜੋਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਮਿਦਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੱਕੜ ਪੂਜਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਫਲਂ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਜੋ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ।