ਤੇषਾਮਭਿਮੁਖੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਰ੍ਭਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਤਾ ਵੈ ਸ ਪਿਞ੍ਜਾਲਾਃ ਪੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਹਰੇ ਹੋਣ, ਜੜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਪੂਰੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਣ।
ਉਪਮੂਲੇ ਤਥਾ ਨੀਲਾ ਵਿष੍ਟਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਸ਼ੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੜਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਹੋਵੇ; ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਭੂਵਾਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਯਾਃ ਸਦਾ ਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਸੁ ਪੂਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕਾਸ਼ ਘਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁष੍ਟਿਦ੍ਯੁਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਕਾਨ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੀਵ ਪੋਸ਼ਣ, ਚਮਕ, ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ।
ਸਕृਦੇਵਾਸ੍ਤਰੇਦ੍ਯਰ੍ਭਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਾਰ੍ਥੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ
ਜੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਲੰਘਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਕਤ੍ਰ ਚਾਧਾਯ ਮਨਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਪਿਸ਼ਾਚਸਂਘਾ ਹਤਾ ਮਯਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ
ਰਾਖਸ਼, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਾਤੁਧਾਨ, ਮੈਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਾਂ ਹਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਧ੍ਰੁਵਮਿਚ੍ਛਮਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਦ੍ਵਿਚਾਤਿਰ੍ਦਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਗਤਃ
ਚੰਗੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਬੁੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਪਠ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਏष ਤਂ ਵੈ ਦੇਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਵਿਤ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਭਵੇਨ੍ਨ ਵਾ ਹਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਮਨਸਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਯਦ੍ਯੁਃ ਪਿਤਮਹਾਃ
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਸ੍ਰਾਧ੍ਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਰੂਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰਣਾਸ਼੍ਚੋਤੁਵਾਲਾਸ਼੍ਚ ਲਡ੍ਵਾ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਵੀਰਣਾ, ਉਤੁਵਾਲਾ, ਲਡਵਾ ਆਦਿ ਖਾਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਞ੍ਜਨਾਭ੍ਯਜਨਂ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ਸੂਤ੍ਰਪ੍ਰਣਯਨਂ ਤਥਾ
ਕਾਜਲ ਲਾਉਣਾ, ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਉਣਾ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵੀ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਸ਼ਾਃ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾ ਯੇ ਚ ਬਰ੍ਹਿਣੋ ਹ੍ਯੁਪਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਕਾਸ਼ਾ, ਪੁਨਰਭਵਾ, ਬਰਹਿਣਾ ਤੇ ਉਪਬਰਹਿਣਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਵਿਭੂषਾਣਾਮੇष ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਉਦਾਹृਤਃ
ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਲੌਕਿਕਂ ਵਾਪਿ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਹੋਰ ਮਕਸਦਾਂ ਜਾਂ ਲੋਕਿਕ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਕਰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਹਿਤੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਣੀਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਗਾਈ ਜਾਵੇ।
ਸੋਮਾਯ ਵੈ ਪਿਤृਮਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਅਙ੍ਗਿਰਸੇ ਪੁਨਃ
ਸੋਮਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਵਧਾ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਹੋਮਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲਈ ਹਵਨ ਦੇ ਮੰਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵੈ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹੋਮਜਪ੍ਯੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹਵਨ ਤੇ ਜਪ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਛਿੜਕਾਉ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਞ੍ਜਨਾਬ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਚੈਵ ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣਂ ਤਥਾ
ਕਾਜਲ ਲਾਉਣਾ, ਲੇਪ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾ ਸਰ੍ਵਾ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਧੂਮੇ ਲੇਲਿਹਾਨੇ ਚ ਹੋਤਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਪਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਕਰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਜਮਾਨੋ ਭਵੇ ਦਨ੍ਧਃ ਸੋ ऽਮੁਤ੍ਰੇਤਿ ਹਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੇ ਯਜਮਾਨ ਆਲਸੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਵਾਲਾਧੂਮਾਪਸਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਤੁ ਵਹ੍ਨਿਰਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਵਾਲਾ, ਧੂੰਆਂ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਵੱਲ ਚਲਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਂ ਵਗਾਹਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰਾਭਵਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਰ ਸਮਝੋ।