ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਿਣ੍ਡਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾ ਪਿੰਡ ਛੱਡੇ।
ਸਵ੍ਯੋਤ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੇਰ੍ऽਧਂ ਸਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਖੱਬੇ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਲਈ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।
ਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਸੂਤ੍ਰਂ ਨਵਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਾਣਂ ਕਾਰ੍ਪਾਸਕਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਨਵਾਂ ਕਪੜਾ, ਧਾਗਾ, ਸਣ ਅਤੇ ਰੂਈ ਦਾ ਕਪੜਾ ਦੇਵੇ।
ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਜ੍ਞੇ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਹਤਵਸ੍ਤ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਵਿਚ ਰੰਗਿਆ ਕਪੜਾ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਕਕੁਦਮਞ੍ਜਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਤ੍ਰਿਕਕੁਦ ਦੀ ਮਲ੍ਹਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਣੀ ਚੋਭੇ ਤਮਾਲੋਸ਼ੀਰਪਦ੍ਮਕਮ੍
ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਮਾਲ, ਉਸ਼ੀਰ ਤੇ ਪਦਮਕਾ ਵੀ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਃ ਸੁਮਨਸਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਥਾ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਾਨਿ ਚ
ਸਫੈਦ ਫੁੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਟਸ ਤੇ ਉਤਪਲ ਵੀ।
ਤਥਾ ਹਿ ਸੁਮਨਾ ਨਾਡੀਰੂਪਿਕਾਸ੍ਮਕੁਰਣ੍ਡਿਕਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਮਨਾ, ਨਾਡੀਰੂਪਿਕਾ ਤੇ ਅਸਮਕੁਰੰਡਿਕਾ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਨ।
ਯਥਾ ਗਨ੍ਧਾਦਪੇਤਾਨਿ ਚੋਗ੍ਰਗਨ੍ਧਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ।
ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੋ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾ ਨਿਯਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰੁਦਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਦੋਹਰਿਆਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣ।
ਤੇषਾਮਭਿਮੁਖੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਰ੍ਭਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਤਾ ਵੈ ਸ ਪਿਞ੍ਜਾਲਾਃ ਪੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਹਰੇ ਹੋਣ, ਜੜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਪੂਰੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਣ।
ਉਪਮੂਲੇ ਤਥਾ ਨੀਲਾ ਵਿष੍ਟਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਸ਼ੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੜਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਹੋਵੇ; ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਭੂਵਾਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਯਾਃ ਸਦਾ ਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਸੁ ਪੂਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕਾਸ਼ ਘਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁष੍ਟਿਦ੍ਯੁਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਕਾਨ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੀਵ ਪੋਸ਼ਣ, ਚਮਕ, ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ।
ਸਕृਦੇਵਾਸ੍ਤਰੇਦ੍ਯਰ੍ਭਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਾਰ੍ਥੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ
ਜੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਲੰਘਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਕਤ੍ਰ ਚਾਧਾਯ ਮਨਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਪਿਸ਼ਾਚਸਂਘਾ ਹਤਾ ਮਯਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ
ਰਾਖਸ਼, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਾਤੁਧਾਨ, ਮੈਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਾਂ ਹਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਧ੍ਰੁਵਮਿਚ੍ਛਮਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਦ੍ਵਿਚਾਤਿਰ੍ਦਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਗਤਃ
ਚੰਗੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਬੁੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਪਠ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਏष ਤਂ ਵੈ ਦੇਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਵਿਤ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਭਵੇਨ੍ਨ ਵਾ ਹਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਮਨਸਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਯਦ੍ਯੁਃ ਪਿਤਮਹਾਃ
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਸ੍ਰਾਧ੍ਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਰੂਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰਣਾਸ਼੍ਚੋਤੁਵਾਲਾਸ਼੍ਚ ਲਡ੍ਵਾ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਵੀਰਣਾ, ਉਤੁਵਾਲਾ, ਲਡਵਾ ਆਦਿ ਖਾਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਞ੍ਜਨਾਭ੍ਯਜਨਂ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ਸੂਤ੍ਰਪ੍ਰਣਯਨਂ ਤਥਾ
ਕਾਜਲ ਲਾਉਣਾ, ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਉਣਾ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵੀ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਸ਼ਾਃ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾ ਯੇ ਚ ਬਰ੍ਹਿਣੋ ਹ੍ਯੁਪਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਕਾਸ਼ਾ, ਪੁਨਰਭਵਾ, ਬਰਹਿਣਾ ਤੇ ਉਪਬਰਹਿਣਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਵਿਭੂषਾਣਾਮੇष ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਉਦਾਹृਤਃ
ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਲੌਕਿਕਂ ਵਾਪਿ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਹੋਰ ਮਕਸਦਾਂ ਜਾਂ ਲੋਕਿਕ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਕਰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਹਿਤੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਣੀਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਗਾਈ ਜਾਵੇ।