ਗਨ੍ਧਦਾਨਮਲਙ੍ਕਾਰਮੇਕੈਕਂ ਨਿਰ੍ਵਪੇਦ੍ ਬੁਧਃ
ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦੇਵੇ।
ਅਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਦਰ੍ਭਵਿਞ੍ਜੂਲੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਮਲਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ।
ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਜਾਨੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸੂਤ੍ਰਮੇਵ ਵਾ
ਸਭ ਦੇ ਘੁਟਣ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਧਾਗਾ ਦੇਵੇ।
ਸਕृਦ੍ਦੇਵਪਿਤॄਣਾਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਰਨਾ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਚੈਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਿਣ੍ਡੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਦਰ੍ਸ਼ਾਞ੍ਜਿਨੇ ਹਿ ਤਮ੍
ਕਪੜੇ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਦਰਭਾ ਦੀ ਅਾਸਨ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਜਾਨੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਸਵ੍ਯਂ ਭੂਮੌ ਪਿਤृਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਖੱਬਾ ਘੁਟਣ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।
ਆਹੂਯ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਃ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ।
ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯੈਰੇਵ ਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ
ਮੁੱਖ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ।
ਤ੍ਰੀਨ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸਾਂਗੁष੍ਠਾਨ੍ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਨ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਰਪਣ ਕਰੇ।
ਸਵ੍ਯੋਤ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਧਾਰਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਰਨ੍
ਖੱਬੇ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਧਾਰ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਿਣ੍ਡਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾ ਪਿੰਡ ਛੱਡੇ।
ਸਵ੍ਯੋਤ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੇਰ੍ऽਧਂ ਸਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਖੱਬੇ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਲਈ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।
ਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਸੂਤ੍ਰਂ ਨਵਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਾਣਂ ਕਾਰ੍ਪਾਸਕਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਨਵਾਂ ਕਪੜਾ, ਧਾਗਾ, ਸਣ ਅਤੇ ਰੂਈ ਦਾ ਕਪੜਾ ਦੇਵੇ।
ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਜ੍ਞੇ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਹਤਵਸ੍ਤ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਵਿਚ ਰੰਗਿਆ ਕਪੜਾ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਕਕੁਦਮਞ੍ਜਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਤ੍ਰਿਕਕੁਦ ਦੀ ਮਲ੍ਹਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਣੀ ਚੋਭੇ ਤਮਾਲੋਸ਼ੀਰਪਦ੍ਮਕਮ੍
ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਮਾਲ, ਉਸ਼ੀਰ ਤੇ ਪਦਮਕਾ ਵੀ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਃ ਸੁਮਨਸਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਥਾ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਾਨਿ ਚ
ਸਫੈਦ ਫੁੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਟਸ ਤੇ ਉਤਪਲ ਵੀ।
ਤਥਾ ਹਿ ਸੁਮਨਾ ਨਾਡੀਰੂਪਿਕਾਸ੍ਮਕੁਰਣ੍ਡਿਕਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਮਨਾ, ਨਾਡੀਰੂਪਿਕਾ ਤੇ ਅਸਮਕੁਰੰਡਿਕਾ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਨ।
ਯਥਾ ਗਨ੍ਧਾਦਪੇਤਾਨਿ ਚੋਗ੍ਰਗਨ੍ਧਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ।
ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੋ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾ ਨਿਯਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰੁਦਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਦੋਹਰਿਆਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣ।
ਤੇषਾਮਭਿਮੁਖੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਰ੍ਭਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਤਾ ਵੈ ਸ ਪਿਞ੍ਜਾਲਾਃ ਪੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਹਰੇ ਹੋਣ, ਜੜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਪੂਰੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਣ।
ਉਪਮੂਲੇ ਤਥਾ ਨੀਲਾ ਵਿष੍ਟਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਸ਼ੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੜਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਹੋਵੇ; ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਭੂਵਾਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਯਾਃ ਸਦਾ ਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਸੁ ਪੂਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕਾਸ਼ ਘਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁष੍ਟਿਦ੍ਯੁਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਕਾਨ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੀਵ ਪੋਸ਼ਣ, ਚਮਕ, ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ।
ਸਕृਦੇਵਾਸ੍ਤਰੇਦ੍ਯਰ੍ਭਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਾਰ੍ਥੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ
ਜੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਲੰਘਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਕਤ੍ਰ ਚਾਧਾਯ ਮਨਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਪਿਸ਼ਾਚਸਂਘਾ ਹਤਾ ਮਯਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ
ਰਾਖਸ਼, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਾਤੁਧਾਨ, ਮੈਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਾਂ ਹਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਧ੍ਰੁਵਮਿਚ੍ਛਮਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਦ੍ਵਿਚਾਤਿਰ੍ਦਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਗਤਃ
ਚੰਗੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਬੁੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।