ਸ਼ਕੁਨੀ ਪੂਤਨਾ ਚੈਵ ਕਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਬਲੇਃ ਸ੍ਮृਤੇ
ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਪੂਤਨਾ, ਦੋ ਬਲੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਾਲੇਯਾ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਗਣਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਪੌਰੁषਾਃ
ਬਾਲੇਯਾ ਨਾਮਕ ਜਥਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ।
ਦਿਤਿਰ੍ਵਿਹਿਤਪੁਤ੍ਰਾ ਵੈ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍
ਦਿਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਵਰੇਣ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਾ ਚ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਤਤ
ਉਹ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਉਕ੍ਤੇ ਵਰੇ ਤੁ ਮਾ ਤੁष੍ਟਾ ਦਿਤਿਸ੍ਤਂ ਸਮਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਹਤਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯੈਸ੍ਤਵ ਸੂਨੁਭਿਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾਹਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗਰ੍ਭਮਾਧਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗਰਭ ਦੇਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਜੋ ਕਸ਼ਯਪ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ...
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਰ੍ਭੇ ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵ ਤਪੋਧਨੇ
ਠੀਕ ਹੈ — ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ, ਓ ਤਪਸਵੀ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਯਦਿ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇਗਾ,
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਥਾ ਸਮਭਾਵਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰਿਆ।
ਗਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਰਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਤਿਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਾ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਂਵਾਦਂ ਤਂ ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਰ ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਤ੍ਸ ਸੁਸ਼੍ਰੂषਾਭਿਰਤੋ ਭਵ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਪੁੱਤ, ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ।
ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ ਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਃ
ਉਹ ਵਰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਤੁ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਕਾਲਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਸ਼ਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ।
ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨਂ ਕਾਲੇ ਸ਼੍ਰਮਾਪਨਯਨੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮਲਦਾ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦਾ।
ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਵ੍ਰਤੇ ਦੇਵੀ ਤੁष੍ਟਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਵਸ਼ਿष੍ਠਾਨਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤਤਃ
ਜੋ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਓ ਭਾਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸਹ ਤੇਨ ਵੈ
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਤਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਮੱਧ ਦਿਨ 'ਤੇ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਦਸ੍ਥਾਨ੍ਸਾ ਸੁष੍ਵਾਪ ਚ ਦੇਵਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਸੁੱਤੀ ਪਈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਸ਼ੁਚਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੋਂਤਰਂ ਤਦਮਨ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਸਮਝਿਆ।
ਗਰ੍ਭਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁ ਵੈ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ ਹਿ ਦੋषੋ ऽਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੇਵੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਗਲਤੀ ਲੱਗੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚਾਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਭਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਮ ਗਰ੍ਭੋ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਵਜ੍ਰਣਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਨੂੰ ਸੌ ਜੋੜਾਂ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਨਾ ਛੇਦੋ।
ਮਾਰੋਦ ਮਾਰੋਦ ਇਤਿ ਗਰ੍ਭਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਰੋ ਨਾ, ਰੋ ਨਾ—ਇੰਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰਭ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਬਿਭੇਦੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਦਿਤਿਰਬੁਧ੍ਯਤਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦਿਤੀ ਜਾਗ ਪਈ।
ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਤਤੋ ਵਜ੍ਰੀ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਗੌਰਵਾਤ੍
ਫਿਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।