ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪੂਰ੍ਵਜਸ੍ਤੇषਾਮਨੁਹ੍ਨਾ ਦਸ੍ਤਥਾਪਰਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਨੁਹਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਸੀ।
ਸੁਂਦੋ ਨਿਸੁਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਰਾਦਪੁਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਨਿਸੁੰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਹ੍ਰਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮ ਲਏ।
ਮਾਰੀਚਃ ਸੁਨ੍ਦਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਾਡਕਾਯਾਮਜਾਯਤ
ਮਾਰੀਚਾ ਸੁੰਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਡਕਾ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ।
ਮੂਕੋ ਵਿਨਿਹਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੈਰਾਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ
ਮੂਕਾ ਨੂੰ ਕਿਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਿਆਚੀਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਹਤਾ ਚੈਵ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।
ਤਥਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਸੁਰਸ਼੍ਚਣ੍ਡਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦੇਤ੍ਯਨਾਯਕਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਕਸ਼, ਸੁਰਾ ਤੇ ਚੰਡਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਿਤ੍ਕ੍ਰਤੁਜਿਚ੍ਚੈਵ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ
ਬ੍ਰਹਮਜਿਤ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁਜਿਤ, ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ ਵੀ।
ਰਾਜਾਜਸ਼੍ਚੈਵ ਗੋਮਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੌ
ਰਾਜਾਜਾ ਤੇ ਗੋਮਾ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਬਲੇਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਬਲੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਰਾਜੇ ਬਣੇ।
ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ऽਭੂਦ੍ਬਾਣੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਸਰਬਾਹੁ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਬਾਣਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕੁਨੀ ਪੂਤਨਾ ਚੈਵ ਕਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਬਲੇਃ ਸ੍ਮृਤੇ
ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਪੂਤਨਾ, ਦੋ ਬਲੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਾਲੇਯਾ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਗਣਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਪੌਰੁषਾਃ
ਬਾਲੇਯਾ ਨਾਮਕ ਜਥਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ।
ਦਿਤਿਰ੍ਵਿਹਿਤਪੁਤ੍ਰਾ ਵੈ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍
ਦਿਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਵਰੇਣ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਾ ਚ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਤਤ
ਉਹ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਉਕ੍ਤੇ ਵਰੇ ਤੁ ਮਾ ਤੁष੍ਟਾ ਦਿਤਿਸ੍ਤਂ ਸਮਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਹਤਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯੈਸ੍ਤਵ ਸੂਨੁਭਿਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾਹਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗਰ੍ਭਮਾਧਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗਰਭ ਦੇਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਜੋ ਕਸ਼ਯਪ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ...
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਰ੍ਭੇ ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵ ਤਪੋਧਨੇ
ਠੀਕ ਹੈ — ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ, ਓ ਤਪਸਵੀ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਯਦਿ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇਗਾ,
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਥਾ ਸਮਭਾਵਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰਿਆ।
ਗਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਰਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਤਿਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਾ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਂਵਾਦਂ ਤਂ ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਰ ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਤ੍ਸ ਸੁਸ਼੍ਰੂषਾਭਿਰਤੋ ਭਵ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਪੁੱਤ, ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ।
ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ ਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਃ
ਉਹ ਵਰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਤੁ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਕਾਲਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਸ਼ਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ।
ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨਂ ਕਾਲੇ ਸ਼੍ਰਮਾਪਨਯਨੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮਲਦਾ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦਾ।
ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਵ੍ਰਤੇ ਦੇਵੀ ਤੁष੍ਟਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਵਸ਼ਿष੍ਠਾਨਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤਤਃ
ਜੋ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਓ ਭਾਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ।