ਯਤ੍ਤਦਵ੍ਯਕ੍ਤਮਤਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਚਿੰਤ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਵਿਭਾਗਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਬਹੁਧਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਅਭਾਗ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੁਤ ਏਵਾਕृਤਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਪਿ ਤਥੈਵਾਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਸੁਣਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਵਾਥ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਘ੍ਰਾਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਸੁੰਘਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਵਾਨੇष ਕਸ੍ਤਦਨ੍ਵੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਉਹਨੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦਾ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯੇਨ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮੋ ऽਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਚ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕੇਨਚਿਦ੍ਵਾ ਕਥਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਰਿਕ੍ਤਂ ਚਾਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਚ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨੇਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ
ਚਾਹੇ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਪਿਆਰੇ ਵਿੱਚ,
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਤਿਰ੍ਯ੍ਯਗਧੋਭਾਵਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਾਦृष੍ਟਕਾਰਿਣਃ
ਉਪਰ, ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਉਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰਤਾ ਦੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਵੇਦ੍ਯਂਭਵਤਿ ਤ੍ਰੇਤਾਸ੍ਵਿਹ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਤਾਨੁਵਾਚਾਦੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਹਿਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਜਾਯਮਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੀਤੇषੁ ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੋਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਤੁ ਤਾਃ ਸ਼ਾਖਾ ਵ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੈ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫੈਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਗੋਤ੍ਰੇष੍ਵਿਮਾਃ ਸ਼ਾਖਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਮੇਵ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਅਤੀਤਾਨਾਗਤੇष੍ਵਪਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਅਤੀਤੇषੁ ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਚੋਭਯਮ੍
ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ।
ਏਵਂ ਦੇਵਾਃ ਸਪਿਤਰ ऋषਯੋ ਮਨਵਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂ ਵੀ,
ਜਨਲੋਕਾਤ੍ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਸ਼ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਨਲੋਕ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦਸ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ,
ਅਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਨਾਰ੍ऽਥੇਨ ਸਂਭਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਦਾ ਤੁ ਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਾ ਤੇषਾਂ ਦੋषਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਖਾਮੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਤੂਤ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਨਲੋਕਾਤ੍ਤਪੋਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਹਾਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਕਮ੍
ਜਨਲੋਕ ਤੋਂ ਉਹ ਤਪੋਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਨਿਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਵੈ ਗਤਾਨਿ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਾਦਿਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਵੀ ਸਦਾ ਤੋਂ ਹਨ।
ਪਿਤृਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ
ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਏਤੇਨ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਕਲ੍ਪਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਕਲਪ ਅਤੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਨ੍ਤੇ ਸਂਹਾਰਃ ਸਂਹਾਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਸਂਭਵਃ
ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਸਿਰਜਣਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯ ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਇਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਣਾ ਸੌਂਭਵ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਲੱਗ ਜਾਣ।