ਤृਣਬਿਨ੍ਦੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤਜਸ੍ਤृਣਬਿਨ੍ਦੁਤਃ
ਤ੍ਰਣਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਤਤਜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਤ੍ਰਣਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਹੀ।
ਜਾਤੂਕਰ੍ਣੋ ਭਵਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ ਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਜਾਤੂਕਰਨ ਆਇਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯੇ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚੈਵ ਦ੍ਵੋਣਿਰ੍ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੇ ऽਪਿ ਚ
ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਤੋਂ ਦ੍ਵੋਣੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਵਿष੍ਯੇषੁ ਸ਼ਾਖਾਪ੍ਰਮਯਨਾਨਿ ਤੁ
ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਤਪਸਾ ਕਰ੍ਮ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚਾਪਿ ਤੇ ਯਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਤਪ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋਈ।
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਮृਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵਾਮृਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅਮਰ ਰਸ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪ ਗਿਆ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਅਮਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਤ੍ਵਾਦ੍ਬृਂਹਣਾਚ੍ਚੈਵ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀਅਤਾ ਤੇ ਫੈਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਰ੍ਵऋਗ੍ਯਜੁਃ ਸਾਮ੍ਨਿ ਯਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਨਮਃ
ਅਥਰਵ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਤਃ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਨਮਃ
ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਗੁਪਤ ਚੀਜ਼, ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤਦਵ੍ਯਕ੍ਤਮਤਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਚਿੰਤ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਵਿਭਾਗਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਬਹੁਧਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਅਭਾਗ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੁਤ ਏਵਾਕृਤਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਪਿ ਤਥੈਵਾਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਸੁਣਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਵਾਥ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਘ੍ਰਾਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਸੁੰਘਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਵਾਨੇष ਕਸ੍ਤਦਨ੍ਵੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਉਹਨੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦਾ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯੇਨ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮੋ ऽਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਚ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕੇਨਚਿਦ੍ਵਾ ਕਥਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਰਿਕ੍ਤਂ ਚਾਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਚ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨੇਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ
ਚਾਹੇ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਪਿਆਰੇ ਵਿੱਚ,
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਤਿਰ੍ਯ੍ਯਗਧੋਭਾਵਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਾਦृष੍ਟਕਾਰਿਣਃ
ਉਪਰ, ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਉਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰਤਾ ਦੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਵੇਦ੍ਯਂਭਵਤਿ ਤ੍ਰੇਤਾਸ੍ਵਿਹ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਤਾਨੁਵਾਚਾਦੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਹਿਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਜਾਯਮਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੀਤੇषੁ ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੋਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਤੁ ਤਾਃ ਸ਼ਾਖਾ ਵ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੈ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫੈਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਗੋਤ੍ਰੇष੍ਵਿਮਾਃ ਸ਼ਾਖਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਮੇਵ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਅਤੀਤਾਨਾਗਤੇष੍ਵਪਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਅਤੀਤੇषੁ ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਚੋਭਯਮ੍
ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ।
ਏਵਂ ਦੇਵਾਃ ਸਪਿਤਰ ऋषਯੋ ਮਨਵਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂ ਵੀ,