ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ,
ਸਹ ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਞ੍ਛੂਦ੍ਰਯੋਨਿਜਾਨ੍
ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ।
ਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਯੇ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਕਾਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਦੀਚ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਵਤੀਯਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰਵਿਡਾਨ੍ਸਿਂਹਲੈਃ ਸਹ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਅਤੇ ਸਿੰਹਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੁषਾਰਾਨ੍ਬਰ੍ਬਰਾਂਸ਼੍ਚੀਨਾਞ੍ਛੂਲਿਕਾਨ੍ਦਰਦਾਨ੍ ਖਸ਼ਾਨ੍
ਉਹ ਤੁਸ਼ਾਰ, ਬਰਬਰ, ਚੀਨ, ਸ਼ੂਲਿਕ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਖਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਚਕ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਮਨ੍ਤਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੱਕਰ ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਤੁ ਸੋਂऽਸ਼ੇਨ ਦੇਵਸ੍ਯੇਹ ਵਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਾਧਵ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਗੋਤ੍ਰਤੋ ਵੈ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਚੰਦਰਵੰਸ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।
ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮਾਨਵਾਨੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਪਰ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਕੋਪੇਨਾਕਸ੍ਮਿਕੇਨ ਤੁ
ਉਹ ਆਪਸੀ ਕਾਰਨਾਂ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਰਾਹੀਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਹਾਨੁਗਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉੱਤਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਲੇਚ੍ਛਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁਕਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਵਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਿਹ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਹੀ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਬਚੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਹਿਸਂਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪੋਥਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰ-ਕੁੱਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾ ਵੈ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਸੀ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਾਨਨਪੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨਿष੍ਕਾਰਣਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨਿਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦਾ ਨਿਃਸ੍ਨੇਹਾ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾਃ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ, ਬਿਨਾ ਰੋਣ-ਧੋਣ, ਬਿਨਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਲੱਜਾ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿषਾਦਵ੍ਯਾਕੁਲੇਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉਲਝੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਨ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾ ਨਿषੇਵਨ੍ਤੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਨਪਦਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਸਰਹੱਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਂਸੈਰ੍ਮੂਲਫਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਂ ਕਾष੍ਠਾਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਅਲ੍ਪਸ਼ੇषਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਲੋਕ ਬਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚਾਰਣਾ ਤੁ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਤ੍ਸਾਮ੍ਯਾਵਸ੍ਥਾ ਵਿਚਾਰਣਾਤ੍
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸੋਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੰਢਕ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਸੂਪਸ਼ਮਯੁਕ੍ਤਾਸੁ ਕਲਿਸ਼ਿष੍ਟਾਸੁ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਚਿਤ੍ਤਸਂਮੋਹਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਸਾਂ ਵੈ ਸੁਪ੍ਤਮਤ੍ਤਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਹ ਐਸਾ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੂਤੇ ਕृਤਯੁਗੇ ਤੁ ਵੈ
ਫਿਰ, ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚੇਹ ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਾ ਅਦृष੍ਟਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਇੱਥੇ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਦਿੱਖੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਬੀਜਾਰ੍ਥਂ ਯੇ ਸ੍ਮृਤਾ ਇਹ
ਇੱਥੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੀਜ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਧਰ੍ਮਂ ਕਥਯਨ੍ਤੀਤਰੇषੁ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਰਿਯਾਵਤ੍ਸੁ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕृਤੇ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।