ਪ੍ਰਪਚ੍ਛੁਰਿਦ੍ਰਂ ਸਂਭੂਯ ਕੋ ऽਯਂ ਯਜ੍ਞ ਵਿਧਿਸ੍ਤਵ
ਉਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?'
ਤਤਃ ਪਸ਼ੁਵਧਸ਼੍ਚੈष ਤਵ ਯਜ੍ਞੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕਤਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ.
ਨਾਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ऽਯਂ ਨ ਹਿਂਸਾ ਧਰ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਅਧਰਮ ਹੈ। ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ.
ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣਾਵ੍ਯਪਸੇਤੁਨਾ
ਜੋ ਯਜਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਧਰਮ ਟੁੱਟਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਂ ਪਰਮਂ ਕਾਲਮੁषਿਤੈਰਪ੍ਰਰੋਹਿਭਿਃ
ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।
ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਗਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ऋषਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਜਙ੍ਗਮਸ੍ਥਾਵਰੈਃ ਕੈਰ੍ਹਿ ਯष੍ਟਵ੍ਯਮਿਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸਨ੍ਧਾਯ ਵਾਕ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਖੇਚਰਂ ਵਸੁਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਬਣਾਕੇ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਵਸੁ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਔਤ੍ਤਾਨਪਾਦੇ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਨੋ ਨੁਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਯਜ੍ਞਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਵਾਚ ਹ
ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅਸਲ ਤੱਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਮੇ ਧ੍ਯੈਰਥ ਬੀਜੈਃ ਫਲੈਰਪਿ
ਯਜਨ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥੇਹ ਦੇਵਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਹਿਂਸਾਲਿਙ੍ਗਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਉਸ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਵਤਤਾਂ ਯਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਵੋ ऽਨृਤਂ ਵਚਃ
ਯਜਨ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਥੋ ਵਾਗ੍ਯਤਾਭਵਨ੍
ਇਹ ਅਟੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਚਾਰੀ ਵਸੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਚਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਪਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਵਸੁ ਹੁਣ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਸਂਸ਼ਯਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਰਾਜਾ ਵਸੁਰਧੋਗਤਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਬਹੁਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਦੂਰਤਰਾ ਗਤਿਃ
ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਨਜ਼ੁਕ ਅਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨृषੀਨੁਪਾਦਾਯ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਮृਤੇ ਮਨੁਮ੍
ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮਨੂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕੇ।
ऋषਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਤਪੋਭਿਰ੍ਦਿਵਂ ਯਯੁਃ
ਕਰੋੜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਿਆ।
ਉਞ੍ਛਮੂਲਫਲਂ ਸ਼ਾਕਮੁਦਪਾਤ੍ਰਂ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉੰਛਾ, ਮੂਲ, ਫਲ, ਸਾਕ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨ ਬਣਾਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ,
ਅਦ੍ਰੋਹਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯ ਲੋਭਸ਼੍ਚ ਤਪੋ ਭੁਤਦਯਾ ਦਮਃ
ਅਹਿੰਸਾ, ਲੋਭ ਰਹਿਤਤਾ, ਤਪ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ—
ਸਨਾਤਨਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਮੂਲਮੇਤਦ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤੋਤ੍ਤਾਨਪਾਦੌ ਧ੍ਰੁਵੋ ਮੇਧਾਤਿਥਿਰ੍ਵਸੁਃ
ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ, ਉਤਾਨਪਾਦ, ਧ੍ਰੁਵ, ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਅਤੇ ਵਸੁ—
ਪ੍ਰਾਜੀਨਬਰ੍ਹਿਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਾਦਯੋ ਨृਪਃ
ਪ੍ਰਾਜੀਨਬਰਹਿ, ਪਰਜਨਯ, ਹਵਿਰਧਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਰਾਜਰ੍षਯੋ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯੇषਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਇਹ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪੱਕੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਪਸਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਮਕੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਨਸ਼ਨਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਯਜਨ ਵਿਚ ਪਦਾਰਥ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤਪ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਉਪਵਾਸ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਸਂਨ੍ਯਾਸਾਦ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਜਯਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਕਰਮ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਸੰਨਿਆਸ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਵਾਦਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਯ ਜ੍ਞਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਗਿਆ।