ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਅਤੀਤਾਨਾਗਤੇष੍ਵਿਹ
ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਪਿਛਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਥੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ,
ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਚ ਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਃ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਮਰਾਟ ਉਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਬਲਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸੁਖਂ ਧਨਮ੍
ਚਾਰ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ: ਤਾਕਤ, ਧਰਮ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਨ।
ਅਰ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ੋ ਵਿਜਯ ਏਵ ਚ
ਅਰਥ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਸ਼ੋਭਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਮੁਨੀਨਭਿਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੈਰਮਾਨੁषੈਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਮ੍ਰਪ੍ਰਭੋष੍ਟਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ਚੈਦ੍ਧ੍ਵਰੋਮਸ਼ਾਃ
ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੇ ਹੋਠ ਤੇ ਅੱਖਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਲ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਪਰਿਣਾਹਾਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਮੇਹਨਾਃ
ਵੱਡਾ ਪੇਟ, ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਮੋਢਾ ਅਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਅੰਗ।
ਪਾਦਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਤ੍ਸ੍ਯੋਨ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਖਪਦ੍ਮੌ ਤੁਹਸ੍ਤਯੋਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ; ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ।
ਅਸਂਗਗਤਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਸਮਰਾਟਾਂ ਕੋਲ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਗੁਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਜ੍ਯਾ ਦਾਨਂ ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਯਜਨਾ, ਦਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਰ੍ਯਾਦਾਸ੍ਥਾਪਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਹੱਦਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦੰਡ ਦੀ ਨੀਤੀ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕੋ ਵੇਦਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਾਦਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਵਿਧੌਸ੍ਮृਤਃ
ਇੱਕ ਵੇਦ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਚ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਧ੍ਯਾਪਾਦਃ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਤੁ ਸੋਂऽਸ਼ਪਦੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ; ਉਹ 'ਸੰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇ ਸਰ੍ਗੇ ਯਥਾਵਤ੍ਤਚ੍ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਕਾਲਾਖ੍ਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ ਨਾਮ ਦੀ ਵਾਰੀ ਮੁਕ ਗਈ ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਆ ਗਿਆ,
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਯਾਂ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਯਾਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਪਰੇ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਨਿਯਮ-ਕਾਇਦਾ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਫਿਰ
ਸਂਭਾਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਮਂਭृਤ੍ਯ ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ?
ਯਥਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਮੁਖੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਿਵੇਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ?
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਯਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕृਤਯੁਗੇਨ ਤੁ
ਜਦੋਂ ਸਾਂਝ ਦੀ ਵਾਰੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਔषਧੀषੁ ਚ ਜਾਤਾਸੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਵृष੍ਟਿਸਰ੍ਜਨੇ
ਜਦੋਂ ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਉੱਗੀਆਂ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ,
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਸਂਹਤਾਨ੍
ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਬਣਾਈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ,
ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਗਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ.
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਵਿਤਤੇ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ.
ਕਰ੍ਮਵ੍ਯਗ੍ਰੇषੁ ऋਤ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਂਤਤੇ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਦੋਂ ਪੁਜਾਰੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਕਰਮ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ,
ਪਰਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇषੁ ਲਘੁषੁ ਹ੍ਯਧ੍ਵਰ੍ਯੁਵृषਭੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਹਲਕੇ ਕੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਮੁੱਖ ਅਧਵਰਯੁ ਪੁਜਾਰੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ,
ਹਵਿष੍ਯਗ੍ਨੌ ਹੂਯਮਾਨੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤਰੀ ਭੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ,
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਕਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇ ਯਜ੍ਞਭਾਗਿਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਬਣੇ.
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਪ੍ਰੈषਕਾਲੇ ਵ੍ਯਤ੍ਥਿਤਾ ਵੈ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜਦੋਂ ਪੁਜਾਰੀ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ.