ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਮਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗੁਣਦੇਹਾਯ ਵੈ ਨਮਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਯ ਦੇਵਾਯ ਚਿਤਾਭਸ੍ਮਾਙ੍ਗਰਾਗਿਣੇ
ਨੀਲਕੰਠ, ਦੇਵਤਾ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਾਸਿਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਤਰੂਪਾਯ ਵੈ ਨਮਃ
ਸਦਾ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਂਖ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ 'ਪੁਰੁਸ਼' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ऋषੀਣਾਂ ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਾਸਵਸ੍ਤਥਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਹੈਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵਾਸਵ ਹੈਂ।
ਆਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਿਂਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਭ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਸਿੰਘ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨੋ ऽਪਿ ਯੋਯੋ ਭਾਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ—
ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਲੋਭਸ਼੍ਚ ਵਿषਾਦੋ ਮਦ ਏਵ ਚ
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ, ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਮਦ—
ਮਹਾਸਂਹਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਸੰਘਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਆਤਮਾ ਬਣ ਕੇ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਤਦਾ ਲੋਕਾ ਅਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਾਃ
ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਜੋ ਹੋਰ ਜੀਵ ਹਨ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ—
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੜ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਭੋ ਸ਼ੁਭਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਕ
ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਸ਼ੁਭ ਹਨ।
ਰੂਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਰੂਪਕੋਟਿਸ਼ਤੇषੁ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੱਖਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਯਥੋਕ੍ਤਕਾਰਿਣੋ ਦਾਨ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਆਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਯਮੀ ਹਨ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਨ ਚੇਮਾਨਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦਮੁਤ੍ਰੇਹ ਹਿਤਾਰ੍ਥਵਾਨ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਾ ਕਹਿਣ, ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਬੋਲਣ।
ਏਵਂ ਚਰਥ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ।
ਅਪਗਤਭਯਲੋਭਮੋਹਚਿਨ੍ਤਾਃ ਸਹ ਪਤਿਤਾਃ ਮਹਸਾ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰੂਹੁਃ
ਡਰ, ਲੋਭ, ਭਰਮ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਗਨ੍ਧੋਦਕੈਃ ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਪੁष੍ਪਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ।
ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗੁਹ੍ਯੈਰ੍ ਹੁਂਕਾਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਸ੍ਵਰੈਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧ ਨਾਰੀਸ਼ਰੀਰਾਯ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਧਾ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਂਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰੀਯਾਯ ਵ੍ਯਾਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨੇ
ਜੋ ਕਾਲਾ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਉ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ।
ਮृਗਪਤਿਵਰਚਰ੍ਮਵਾਸਸੇ ਤੇ ਪृਥੁਪਰਸ਼ੋ ਚ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ
ਜੋ ਮਿਰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੌੜੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਪਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਚੇਰੁਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਯੁष੍ਮਤ੍ਤਪਸਾ ਵਰਂ ਵृਣੁਤ ਮੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।
ਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰਾ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ।
ਮਰੀਚਿਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਮਰੀਚੀ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੇ ਮਹਾਤਪਸੀ ਸੰਵਰਤ।
ਸੇਵ੍ਯਾਸੇਵ੍ਯਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਭੋ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹ੍ਯਹਂ ਸੋਮਯੁਤਃ ਸੋਮਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਮੁਪਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ ਜੋ ਸੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਮ ਅੱਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।