ਸ਼ੈਵਾਲ ਭੋਜਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਦਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇਸ਼ਯਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਾਈ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਦਨ੍ਤੋਲੂਖਲਿਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਾਸ੍ਤਥਾ ਪਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਿਸਦੇ, ਹੋਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਦੇ ਸਨ।
ਕਾਲਂ ਨਯਨ੍ਤਿ ਤਪਸਾ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਚ ਮਹਾਧਿਯਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜਾਰਦੇ ਸਨ।
ਭਸ੍ਮਪਾਣ੍ਡੁਰਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਨਗ੍ਨੋ ਵਿਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੰਗਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਉਲ੍ਮੁਕਵ੍ਯਗ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਪਿਙ੍ਗਲਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੀਆਂ ਸਨ।
ਮੁਖਮਙ੍ਗਾਰਵਰ੍ਣੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਨ ਚ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਕੋਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰੀ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰੌਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ, ਕਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੀਕਦਾ ਸੀ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇ ऽਭ੍ਯਾਗਤੋ ऽਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਯਾ ਚਤੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਸੀ।
ਵृषਨਾਦਂ ਪ੍ਰਗਰ੍ਜਨ੍ਵੈ ਖਰਨਾਦਂ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹ ਵੱਢ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਅਤੇ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਕਲੁषੀਕृਤਾਃ
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਰਵਦ੍ਗਾਯਸੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਖਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਾ ਕੇ, ਗਧਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯਥਾ ਵੈਚ੍ਛਂਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਤਪਾਂਸਿ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਪस्या ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਨ ਦ੍ਯੋਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਤਦ੍ਵਤ੍ਤੇਜਾਂਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਮਕੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਸਮृਦ੍ਧਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਯੌਨਿਰ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵੈ ਨਾਸ਼ਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਨ੍ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਕृਤਃ
ਉਹ ਦਸ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ऋषਿਣਾ ਗੌਤਮੇਨੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ऋषੀਣਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਾਪੇਨ ਨਹੁषਃ ਸਰ੍ਪਤਾਂ ਗਤਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਹੁਸ਼ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਪ੍ਤੋ ਵੈ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਂਡਵਯ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਤਤਸ੍ਤੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯ ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਵਨੇ ਵਾ ਵਨਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਹਨ,
ਅਨਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨੇष ਯੇਨਾਯਂ ਮੋਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ।
ਵਦਸ੍ਵ ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਕਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ।
ऋषੀਣਾਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ,
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਦਮਸ੍ਮਾ ਕਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਾਤਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਇਹ ਲਿੰਗਾ ਜਬਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਪਾਤਯੇਯਮਹਂ ਚੈਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਲਿੰਗਾ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਦृष੍ਟੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਚੇष੍ਟਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਤੇ ਕਰਤੂਤ ਸਮਝ ਲਈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਭਗਵਤਿ ਤਥਾ ਲਿਙ੍ਗੇ ਕृਤੇ ਭਵੇ
ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ,
ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਚ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਤਦ ਸਭ ਕੁਝ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।