ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਯੋਗਂ ਪੁਰੁषਂ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍
ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਜੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪੁਰਖ ਹੈ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਆ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਕਿ ਚੇਹ ਤਿष੍ਠਸੇ ਵਦ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਹਮੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣੌ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਜ੍ਵਾਲਾਂ ਤਤਸ੍ਤਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਚ ਤਦਾਨਘਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਂ ਤਦਾ ਜ੍ਵਾਲਾਮਤ੍ਯਨ੍ਤਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਲਪਟ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਦਿਵਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਜਵਾਲਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਗੋਲ ਚਕਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਰਮਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਲਿੰਗ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਅਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਲਿੰਗ ਵਰਨਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਕਦੇ ਦਿਸਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਮਹਤਾ ਤੇਜਸਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਦਭਮਾਨਂਭृਸ਼ਨ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਘੋਰਰੂਪਿਣਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਿਨ੍ਦਂ ਤਮਿਵ ਰੋਦਸੀ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਤਮਸ੍ਯ ਵਿਜਾਨੀਵੋ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਆਓ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਪਤਾ ਲਗਾਈਏ।
ਤਦਾ ਤੁ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤ ਉਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚ ਹਿ
ਫਿਰ, ਸਹਿਮਤੀ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤਤੋ ऽਭਵਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਡਰ ਗਿਆ।
ਸਮਾਗਤੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਭਸਿ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤੌ ਤੇਨ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੈ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਟਕ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਖੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪ੍ਰਭਵਂ ਨਿਧਨਂ ਚੈਵ ਲੌਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯਾਥ ਮਹਤੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਹੇ
ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤ
ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰੇ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਵਾਮਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਕੰਧ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ।
ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੀ ਉਚਾਰਣ, ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ।
ਵੇਦਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਵੇਦ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ।
ਭੂਮੌ ਗਨ੍ਧੋ ਰਸਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸੁ ਤੇਜੋਰੂਪਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਪਾਣੀ 'ਚ ਸਵਾਦ, ਤੇ ਅੱਗ 'ਚ ਰੂਪ—ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ।
ਵਾਯੋਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਪੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਸ੍ਤਥਾ
ਹਵਾ 'ਚ ਛੂਹ, ਤੇ ਚੰਦ 'ਚ ਰੂਪ—ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧੌ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਬੀਜਮੇਵ ਚ
ਬੁੱਧੀ 'ਚ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਬੀਜ—ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸृਜਸਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦੇ ਹੋ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਲੋਕਾਨ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਸੇ ਪੁਨਃ
ਆਪਣੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੋਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਃ
ਆਪਣੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੋਮ ਹੋ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸਹਾਸ਼੍ਵਿਨਃ
ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ—