ਅਥਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਭੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ।
ਸਿਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਸਿੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਗਣ,
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਭਲਾਈ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਬੋਲੇ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਰਣਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਯੇਨਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸृष੍ਟਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਮਾਯਯਾ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰਾ ਤਮਸਿ ਚਾਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਗ੍ਰਸਿਤੇ ਮਯਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟਤਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ,
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੂਰਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯਮਿਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੂਰੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਯੋਗਂ ਪੁਰੁषਂ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍
ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਜੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪੁਰਖ ਹੈ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਆ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਕਿ ਚੇਹ ਤਿष੍ਠਸੇ ਵਦ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਹਮੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣੌ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਜ੍ਵਾਲਾਂ ਤਤਸ੍ਤਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਚ ਤਦਾਨਘਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਂ ਤਦਾ ਜ੍ਵਾਲਾਮਤ੍ਯਨ੍ਤਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਲਪਟ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਦਿਵਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਜਵਾਲਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਗੋਲ ਚਕਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਰਮਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਲਿੰਗ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਅਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਲਿੰਗ ਵਰਨਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਕਦੇ ਦਿਸਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਮਹਤਾ ਤੇਜਸਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਦਭਮਾਨਂਭृਸ਼ਨ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਘੋਰਰੂਪਿਣਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਿਨ੍ਦਂ ਤਮਿਵ ਰੋਦਸੀ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਤਮਸ੍ਯ ਵਿਜਾਨੀਵੋ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਆਓ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਪਤਾ ਲਗਾਈਏ।
ਤਦਾ ਤੁ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤ ਉਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚ ਹਿ
ਫਿਰ, ਸਹਿਮਤੀ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤਤੋ ऽਭਵਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਡਰ ਗਿਆ।
ਸਮਾਗਤੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਭਸਿ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤੌ ਤੇਨ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੈ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਟਕ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਖੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪ੍ਰਭਵਂ ਨਿਧਨਂ ਚੈਵ ਲੌਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯਾਥ ਮਹਤੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਹੇ
ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤ
ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰੇ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।