ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਮਿਮਾਂ ਕਥਾਮ੍
ਇਹ ਦਿਵਯ ਤੇ ਅਜੋਬੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਧਾਰਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਮਾਨਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪਠੇਚ੍ਚ ਦੇਵਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਾਠਯੇਚ੍ਚ ਨਰਃ ਸਦਾ
ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰਾਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ੍ਤਵਃ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿਚ ਇਹ ਸਤੁਤਿ ਵੱਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਫਲਾਦਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕੀਤਂ ਚਤੁਰਾਨਨੇਨ
ਇਹ ਚਤੁਰਾਨਨ ਨੇ ਆਪ ਰਚ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰਕੇ, ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਵृषਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇਨ ਸਹੋਮਯਾ ਪ੍ਰਭੁਜਗਾਮ ਕੈਲਾਸਗੁਹਾਂ ਗੁਹਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਵੱਛ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਖਿਲਂ ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚਾਦਿਤ੍ਯਪਦਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸਮ੍ਯਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਗੁਣਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਬਲਿਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਪੁਰਾ
ਜਦੋਂ ਬਲੀ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ,
ਅਥਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਭੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ।
ਸਿਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਸਿੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਗਣ,
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਭਲਾਈ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਬੋਲੇ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਰਣਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਯੇਨਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸृष੍ਟਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਮਾਯਯਾ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰਾ ਤਮਸਿ ਚਾਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਗ੍ਰਸਿਤੇ ਮਯਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟਤਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ,
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੂਰਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯਮਿਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੂਰੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਯੋਗਂ ਪੁਰੁषਂ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍
ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਜੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪੁਰਖ ਹੈ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਆ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਕਿ ਚੇਹ ਤਿष੍ਠਸੇ ਵਦ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਹਮੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣੌ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਜ੍ਵਾਲਾਂ ਤਤਸ੍ਤਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਚ ਤਦਾਨਘਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਂ ਤਦਾ ਜ੍ਵਾਲਾਮਤ੍ਯਨ੍ਤਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਲਪਟ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਦਿਵਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਜਵਾਲਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਗੋਲ ਚਕਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਰਮਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਲਿੰਗ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਅਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਲਿੰਗ ਵਰਨਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਕਦੇ ਦਿਸਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।