ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਂਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕੌਂਜ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਪਯੋਧੌ ਪਙ੍ਕਜੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਕੌਂਜ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ,
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਵਿषਂ ਘੋਰਂ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਵਿਸ਼ ਉਪਜਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪਿਬਸ੍ਵ ਮਹਾਦੇਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਲੈ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਤ੍ਵਦृਤੇ ऽਨ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵ ਵੇਗਂ ਸੋਢੁਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਬਾਢ ਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ
‘ਠੀਕ ਹੈ,’ ਇਹ ਬਾਤ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ,
ਪਿਬਤੋ ਮੇ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿषਂ ਸੁਰਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ,
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਭਂ ਕਣ੍ਠਸਕ੍ਤਮਿਵੋਰਗਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕੌਂਜ-ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ,
ਅਥੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਬੋਲਿਆ,
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਗਿਰਿਵਰਾਤ੍ਮਜੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ,
ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ,
ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਰਦੈਤ੍ਯਸਂਘੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਜਗਾਮ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਗਾਮਿਨਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ!
ਅਹੋਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਹੋ ਵਪੁਰ੍ਯੋਗਬਲਂ ਤਵੇਸ਼
ਵਾਹ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜਬ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!
ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਰਦਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੌਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਵਨਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਵਮੇਵ ਭੂਮਿਃ ਸਲਿਲਂ ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਵਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੈਂ।
ਗਤਾ ਵਿਮਾਨੈਰਨਿਲੋਪਵੇਗੈਰ੍ਮਹਾਨਗਂ ਮੇਰੁਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ
ਸਾਰੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡਾ।
ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਕਥਾ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਆਪ ਕਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਫਲਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਮਹਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।
ਗਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਵਲ੍ਲਭਤਾਂ ਯਾਤਿ ਸਭਾਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਧ੍ਵਾਨਂ ਗृਹੇਭ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਸਂਪਦਾ
ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਨੀਲਕਣ੍ਠਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਾਙ੍ਕਿਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਾਗ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ, ਗਲਾ ਨੀਲਾ ਤੇ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਿਤੁਲ੍ਯਬਲਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਨ੍ਦਿਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਨੰਦੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ ਤੇ ਨੰਦੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ ਗਤਿ ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਅਨਿਲਸ੍ਯ ਯਥਾਂਬਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।
ਮਮ ਭਕ੍ਤਯਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯੇ ਚ ਸ਼ृਮ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਣਦੇ ਹਨ,
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹੀਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਬਿਮਾਰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੰਨੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨष੍ਟਂ ਚ ਲਭਤੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਗੁਆਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।