ਅਗ੍ਰਾਯ ਚੈਵ ਚੋਗ੍ਰਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯਾਨੇਕਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਭਿਆਨਕ, ਗਿਆਨੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਚੈਵਾਨਿਤ੍ਯਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਾਯ ਵੈ ਨਮਃ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਨਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਤੇ ਨਾ ਸਦਾ ਦੋਹਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਚੈਵਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਵੈ ਨਮਃ
ਸੋਚਣ ਯੋਗ ਨੂੰ, ਨਾ ਸੋਚਣ ਯੋਗ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਸੋਚਣ ਤੇ ਨਾ ਸੋਚਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਮਾਪ੍ਰਿਯਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਨਨ੍ਦਿਵਕ੍ਤ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਾਯ ਚ
ਉਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬਹੁਰੂਪਾਯ ਮੁਣ੍ਡਾਯ ਦਣ੍ਡਿਨੇ ਚ ਵਰੂਥਿਨੇ
ਬਹੁ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਦੰਡ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਧਨ੍ਵਿਨੇ ਰਥਿਨੇ ਚੈਵ ਯਮਿਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੇ
ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਯਮ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਕ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ,
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ,
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ऽਸਿ ਯੋਗਾਤਿਸ਼ਯਾਦਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋ ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਭੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮੁਫੈषਿ ਰੁਦ੍ਰਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਧਾਰਦਾ।
ਸ੍ਤੁਤੋ ऽਹਂ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਸਂਭਵੈਃ
ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਹਨ, ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਨ੍ਨਾਥ ਲੋਕਨਾਥ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਤੀ,
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਂਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕੌਂਜ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਪਯੋਧੌ ਪਙ੍ਕਜੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਕੌਂਜ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ,
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਵਿषਂ ਘੋਰਂ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਵਿਸ਼ ਉਪਜਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪਿਬਸ੍ਵ ਮਹਾਦੇਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਲੈ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਤ੍ਵਦृਤੇ ऽਨ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵ ਵੇਗਂ ਸੋਢੁਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਬਾਢ ਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ
‘ਠੀਕ ਹੈ,’ ਇਹ ਬਾਤ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ,
ਪਿਬਤੋ ਮੇ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿषਂ ਸੁਰਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ,
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਭਂ ਕਣ੍ਠਸਕ੍ਤਮਿਵੋਰਗਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕੌਂਜ-ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ,
ਅਥੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਬੋਲਿਆ,
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਗਿਰਿਵਰਾਤ੍ਮਜੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ,
ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ,
ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਰਦੈਤ੍ਯਸਂਘੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਜਗਾਮ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਗਾਮਿਨਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ!
ਅਹੋਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਹੋ ਵਪੁਰ੍ਯੋਗਬਲਂ ਤਵੇਸ਼
ਵਾਹ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜਬ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!
ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਰਦਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੌਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਵਨਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਵਮੇਵ ਭੂਮਿਃ ਸਲਿਲਂ ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਵਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੈਂ।
ਗਤਾ ਵਿਮਾਨੈਰਨਿਲੋਪਵੇਗੈਰ੍ਮਹਾਨਗਂ ਮੇਰੁਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ
ਸਾਰੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡਾ।
ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਕਥਾ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਆਪ ਕਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਫਲਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਮਹਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।