ਮਹਾਰਜਤਸਂਕਾਸ਼ਾ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੰਮਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਵਰ੍षੇ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਬਨ੍ਤੀਕ੍ਸ਼ੁਰਸਂ ਸ਼ੁਫਮ੍
ਹਰੀਵਰਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁੱਚਾ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਵਰ੍षੇ ਤੁ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਹਰੀਵਰਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਧ੍ਯਮਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਰ੍षਮਿਲਾਵृਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਖੇਤਰ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੈ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਵਿਲਾ ਵृਤੇ
ਉਥੇ ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਸੁਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ।
ਮਨਸ੍ਵਿਨੋ ਭੁਕ੍ਤਭੋਗਾਃ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਫਲਭੋਗਿਨਃ
ਉਹ ਸਿਆਣੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਤੈਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮੇਰੋਃ ਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼ਂ ਯਚ੍ਚ ਨਵਸਾਹਸ੍ਰਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਤੁਰਸ੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਚ ਸ਼ਰਾਵਾਕਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਚੌਕੋਣੀ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਸ਼ਤਰੀ ਵਾਂਗ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤਃ
ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਚੌਂਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਇਕਾਈਆਂ ਵਿਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਰਿਵृਦ੍ਧੋ ਮਹੀਤਲਾਤ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਇਕਾਈਆਂ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਮਾਲ੍ਯਵਾਞ੍ਛੈਲਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮਾਲਯਵਾਨ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਸ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਮਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਂਮੇਰੂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਾਂ ਸਮੇਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤਰਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਃ ਸ੍ਯਾਦਾਯਾਮੋ ਨਿਯੁਤਂ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ; ਲੰਬਾਈ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਯੁਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਯਾਮਾਃ ਪਰਿਹੀਯਨ੍ਤੇ ਚਤੁਰਸ੍ਰਸਮਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਲੰਬਾਈਆਂ ਘਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੌਕੋਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾ ਜਮ੍ਬੂਰਸਵਤੀ ਨਦੀ
ਜੰਬੂ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਨਾਮ ਮਹਾਞ੍ਜਮ੍ਬੂਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੰਬੂ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਮਾ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪੋ ਵਨਸ੍ਪਤੇਃ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸੇਧੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ੍ਯ ਦਿਵਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਚਾਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ।
ਫਲਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤਮृषਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਮਾਪ ਸਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗਿਣਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਜਮ੍ਬ੍ਵਾਃ ਫਲਰਸੋ ਨਦੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪ੍ਪਤਿ
ਉਸ ਜੰਬੂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਤ੍ਦृष੍ਟਾ ਜਂਬੂਰਸਮਿਲਾਵृਤੇ
ਜੋ ਜੰਬੂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਨ ਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨ ਚ ਤਨ੍ਦ੍ਰਿ ਤਮ੍
ਉਥੇ ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਸੁਸਤਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਜਾਯਤੇ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਤੁ ਤਤ੍
ਉਹ ਰਸ ਇੰਦਰਗੋਪ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਭਵਤਿ ਤਚ੍ਛੁਭ੍ਰਂ ਕਨਕਂ ਦੇਵਭੂषਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਟਪਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾਨੁਗ੍ਰਹਾਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਮृਤਾਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਸਤੇ ਤੁ ਤਾਨ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਹੇਮਕੂਟੇ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਹੇਮਕੂਟ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਪਸਰਾ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਮੇਰੌ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਮਹਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤਿੰਨਤੀ (ਤ੍ਰੈਸਤ੍ਰਿੰਸ਼ਤ) ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚਰ੍ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਪਰ੍ਵਤ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਹਾੜ ਦਾ ਨਾਮ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।