ਜਪਧ੍ਯਾਨਾਦਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਜਪ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੰਤਰ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਮਾਧਿਸਾ ਮਰ੍ਥ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੀਭੂਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਮੀਲਯੇਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਏਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਕਿਙ੍ਕਰਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਧਿਪੈਃ ਸਹ
ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮਿਲ ਕੇ ਸੇਵਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਸ੍ਤਪਃ ਸ ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਧਨਂ ਯਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਯੋਗ, ਤਪ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਮਨੋ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮਾਧਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਵਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਜਾਣਨਾ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਜਪਕੋਟਿਸਮਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਕੋਟਿਸਮੋ ਲਯਃ
ਜਪ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਲਯ।
ਤ੍ਯਜੇਦਜ੍ਞਾਨਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਸੋਹਂਭਾਵੇਨ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਛੱਡ ਕੇ 'ਸੋਹੰ' ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ।
ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਜੀਵਃ ਪਾਸ਼ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਜੀਵ ਪਾਸ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗਤਿਰ੍ਨ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਮਹਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ।
ਉਭਯੋਃ ਕਾਮ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਦੋਹਾਂ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਮਹਾਯਜ੍ਞਾਤ੍ਪਰਾ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦੁਕਾ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਦੁਕਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰੋੜਾਂ ਕਰੋੜ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਅਚਰਨ ਕਰਮ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿषਿਦ੍ਧਮਪਿ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਨੈਵ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਮਨਾਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਕਦੇ ਵੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਦਣ੍ਡਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕृਤ੍ਵੈਕਂ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਚਰੇਤ੍
ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੇਰਾ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਦੇਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਲੋਹਮृਨ੍ਮਯੀਮ੍
ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਾਤੂ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਣੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਕਾਸ੍ਯ ਗੁਹ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜਦੋਂ ਗੁਪਤ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸਸ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਨਿਨ੍ਦੇਦਨ੍ਯਸਮਯਾਨ੍ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਗਮਾਦਿਕਾਨ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਂ ਆਗਮ ਆਦਿ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ ਮਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਨਮੇਤ੍
ਇੱਕ ਕੋਸ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਕਯੋਜਨਮਾਰਭ੍ਯ ਯੋਜਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਵਧਿ
ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਤੱਕ,
ਅਤਿਦੂਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਯਦੇਚ੍ਛਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਫਲਪੁष੍ਪਾਂਬਰਾਦੀਨਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਵਸਤ੍ਰ ਆਦਿ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।
ਸਚ੍ਛਿष੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਗੂਢਂ ਪਰ੍ਯਟਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਸੱਚੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਃ ਕृਪਾਨਿਧਿਰ੍ਲੋਕੇ ਸਂਸਾਰੀਵ ਹਿ ਚੇष੍ਟਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਵਰਤਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਚਤੁਰ੍ਵਦਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੀਗੁਰੁਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਮਾਣਯੋਗ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਮਨ੍ਧਾ ਇਵੋਦਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਅਧਮਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਚਿਨ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਲ੍ਲੋਕਚਿਨ੍ਤਾਧਮਾਧਮਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਲਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਧਿਕਾ ਪੂਜਾ ਨ ਹਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਧਿਕਂ ਫਲਮ੍
ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸ਼੍ਰੀਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪਰਾਤ੍ਪਰਾ
ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੀ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।