ਤਦਧੀਨਸ਼੍ਚ ਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੈਵ ਲਘਯੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਗੁਰੂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਦ੍ਗੁਰੁਂ ਸਂਸਾਰਤਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਨਿਰੋਧਿਤ੍ਵਾਦ੍ਗੁਰੁਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਗੁਰੂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਕ੍ਤਂ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਸ਼ਿषਂ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਜਾਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਬਾਰੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ।
ਆਦਦੀਤ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਮਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।
ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਿਸ੍ਸਦਾਚਾਰਸ੍ਤਦ੍ਦ੍ਰੋਹਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਕਮ੍
ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਇਸ ਵਿਚ ਪਾਪ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗੁਰ੍ਵਗ੍ਰੇ ऽਨृਤਭਾषਣਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਂਬ ਪਰ੍ਯਤਂ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਗੁਰੁਸਂਤਤਿਃ
—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੁਰੂ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨੁਕੂਲੋ ਯਃ ਸ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸ਼ਾਸਨਵਰ੍ਤਿਤ੍ਵਾਚ੍ਛਿष੍ਯ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਜਪਧ੍ਯਾਨਾਦਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਜਪ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੰਤਰ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਮਾਧਿਸਾ ਮਰ੍ਥ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੀਭੂਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਮੀਲਯੇਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਏਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਕਿਙ੍ਕਰਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਧਿਪੈਃ ਸਹ
ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮਿਲ ਕੇ ਸੇਵਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਸ੍ਤਪਃ ਸ ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਧਨਂ ਯਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਯੋਗ, ਤਪ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਮਨੋ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮਾਧਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਵਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਜਾਣਨਾ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਜਪਕੋਟਿਸਮਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਕੋਟਿਸਮੋ ਲਯਃ
ਜਪ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਲਯ।
ਤ੍ਯਜੇਦਜ੍ਞਾਨਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਸੋਹਂਭਾਵੇਨ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਛੱਡ ਕੇ 'ਸੋਹੰ' ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ।
ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਜੀਵਃ ਪਾਸ਼ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਜੀਵ ਪਾਸ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗਤਿਰ੍ਨ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਮਹਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ।
ਉਭਯੋਃ ਕਾਮ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਦੋਹਾਂ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਮਹਾਯਜ੍ਞਾਤ੍ਪਰਾ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦੁਕਾ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਦੁਕਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰੋੜਾਂ ਕਰੋੜ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਅਚਰਨ ਕਰਮ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿषਿਦ੍ਧਮਪਿ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਨੈਵ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਮਨਾਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਕਦੇ ਵੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਦਣ੍ਡਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕृਤ੍ਵੈਕਂ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਚਰੇਤ੍
ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੇਰਾ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਦੇਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਲੋਹਮृਨ੍ਮਯੀਮ੍
ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਾਤੂ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਣੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਕਾਸ੍ਯ ਗੁਹ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜਦੋਂ ਗੁਪਤ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸਸ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਨਿਨ੍ਦੇਦਨ੍ਯਸਮਯਾਨ੍ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਗਮਾਦਿਕਾਨ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਂ ਆਗਮ ਆਦਿ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ ਮਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਨਮੇਤ੍
ਇੱਕ ਕੋਸ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।