ਗੁਰੁਣਾ ਕਮਲਾਸਨਮੁਰਸ਼ਾਸਨਪੁਰਸ਼ਾਸਨਸੇਵਯਾ ਲਬ੍ਧੇ
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ — ਜੋ ਖੁਦ ਕਮਲ-ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਮਨਚਾਹਾ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਦীক্ষਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਗੁਰੋਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦਮਾਨੀ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਬਨ੍ਧਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਦਰ੍ਚਨਕ੍ਰਮਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਧੀ ਦਿਖਾਏ।
ਮਹਾਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ, 'ਇਹ ਮਹਾਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸੁੰਦਰਿ ਲਈ ਭੋਗ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਬਹਿਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦਾਰ੍ਵਾਸਨੇ ਸ਼ੁਚਿਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਏ।
ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਕੁਮ੍ਭਸਲਿਲੈਰਭਿषਿਞ੍ਚੇਤ੍ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕੰਭ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਮਥਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਫਿਰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।
ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਤੁ ਜਪਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੇ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ (੧੦੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪੇ।
ਯਦਾ ਨ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਿਰਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਧੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਸ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਪਾਵਨਃ
ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਵਾਲੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਧੀਨਸ਼੍ਚ ਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੈਵ ਲਘਯੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਗੁਰੂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਦ੍ਗੁਰੁਂ ਸਂਸਾਰਤਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਨਿਰੋਧਿਤ੍ਵਾਦ੍ਗੁਰੁਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਗੁਰੂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਕ੍ਤਂ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਸ਼ਿषਂ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਜਾਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਬਾਰੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ।
ਆਦਦੀਤ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਮਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।
ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਿਸ੍ਸਦਾਚਾਰਸ੍ਤਦ੍ਦ੍ਰੋਹਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਕਮ੍
ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਇਸ ਵਿਚ ਪਾਪ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗੁਰ੍ਵਗ੍ਰੇ ऽਨृਤਭਾषਣਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਂਬ ਪਰ੍ਯਤਂ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਗੁਰੁਸਂਤਤਿਃ
—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੁਰੂ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨੁਕੂਲੋ ਯਃ ਸ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸ਼ਾਸਨਵਰ੍ਤਿਤ੍ਵਾਚ੍ਛਿष੍ਯ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਜਪਧ੍ਯਾਨਾਦਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਜਪ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੰਤਰ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਮਾਧਿਸਾ ਮਰ੍ਥ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੀਭੂਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਮੀਲਯੇਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਏਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਕਿਙ੍ਕਰਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਧਿਪੈਃ ਸਹ
ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮਿਲ ਕੇ ਸੇਵਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਸ੍ਤਪਃ ਸ ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਧਨਂ ਯਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਯੋਗ, ਤਪ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਮਨੋ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮਾਧਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਵਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਜਾਣਨਾ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਜਪਕੋਟਿਸਮਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਕੋਟਿਸਮੋ ਲਯਃ
ਜਪ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਲਯ।
ਤ੍ਯਜੇਦਜ੍ਞਾਨਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਸੋਹਂਭਾਵੇਨ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਛੱਡ ਕੇ 'ਸੋਹੰ' ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ।
ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਜੀਵਃ ਪਾਸ਼ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਜੀਵ ਪਾਸ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।