ਏਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯੋਗਿਨੀਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੀ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਙ੍ਗੁष੍ਠਯੁਗਲਂ ਯੁਗਪਦ੍ਯੋਜਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਤਰਜਨੀ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬੀਜਮੁਦ੍ਰੇਯਮਾਚਿਰਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਇਹ ਬੀਜ ਮੂਦਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨਾਮਿਕਾਮਧ੍ਯਗਤੇ ਤਥੈਵ ਹਿ ਕਨਿष੍ਟਿਕੇ
ਅਨਾਮਿਕ ਉਂਗਲ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ।
ਏषਾ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾ ਮੁਦ੍ਰਾ ਯੋਨਿਮੁਦ੍ਰੇਤਿ ਸਂਜ੍ਞਿਤਾ
ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਮੂਦਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਨੀ ਮੂਦਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਾਕਾਲੇ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਥਾਨੁਕ੍ਰਮਯੋਗਤਃ
ਇਹ ਮੂਦਰਾ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਤਾਂ ਨਿਵੇਦਯ
ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਜੋ ਦীক্ষਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਤਥਾ ਪੁਸਾਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਮਹੇ ऽਤ੍ਰ ਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦীক্ষਾ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ।
ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਚ੍ਛਿष੍ਯਤਨੁਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦੀਕ੍ਸ਼ੇਯਮੀਰਿਤਾ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹੇ; ਇਹ ਸਪਰਸ਼ ਦীক্ষਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਦृਗ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸੇਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਗੁਰੂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੇ; ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦীক্ষਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯਃ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਾਮ੍ਭਵੀ ਮਤਾ
ਗਿਆਨ ਤੁਰੰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦীক্ষਾ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ऽਪਿ ਤਦ੍ਰੂਪਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਵੀ ਉਹੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਂਕਲ੍ਪਯੇਚ੍ਛਿष੍ਯਂ ਸਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਮਾਨਸੀ ਮਤਾ
ਉਸਤਾਦ ਚੁੱਪਚਾਪ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚੇ; ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਦਿਖਿਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਦੌ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਾਰਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਰਸਮੀ ਦਿਖਿਆ ਕਰੇ; ਇਸ ਦੀ ਰੀਤ ਅੱਗੇ ਦੱਸਾਂਗੇ।
ਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਯਮਲਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜਿਹਵਾ ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਚਤਾ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਲਵੇ।
ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਨਿਵਸਞ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ਮੌਨੀ ਚ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
ਇਕੱਲਾ ਰਹੇ, ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ।
ਦੇਵੀਸੂਕ੍ਤੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਯਾਸਂ ਸਮਾਤृਕਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਸਥਾਪਨ ਕਰੇ।
ਆਵਾਹਨਾ ਸਨੇ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਧ੍ਯਮਾਚਮਨਂ ਤਥਾ
ਆਵਾਹਨ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ।
ਧੂਪਦੀਪੌ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਵਾ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਥ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਦ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਨੋਚੇਤ੍ਤਤ੍ਪੂਜਨਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ
ਜੇ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪੂਜਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਰ੍ਣੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨੂਤਨਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੇ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਚੌਲ ਨਵੇਂ ਹੀ ਵਰਤੇ ਜਾਣ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਮਾਕਨ੍ਦਜਂਬੂਦੁਮ੍ਬਰਸ਼ਾਖਿਨਾਮ੍
ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਆਮ, ਜਾਮੁਨ ਤੇ ਗੂਦਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ।
ਕੁਮ੍ਭਾਗ੍ਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਪਕ੍ਵਂ ਨਾਰਿਕੇਲਫਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਕੁੰਭ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਾਰੀਅਲ ਰੱਖੇ।
ਸ਼੍ਰੀਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਹृਦਿ ਮਾਤृਕਮਾਜਪੇਤ੍
ਉਹ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਮਾਤਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤੇ ਜਾਤੇ ਪੁਨਰ੍ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਅਠ ਉੱਤਰ ਸੌ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਦੀਵਾ ਦਿਖਾਏ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਾਨਾਂ ਸਾष੍ਟਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯਂ ਗੁਰੁਃ
ਉਸਤਾਦ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੂਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਥਕਰੁਣਾਰਾਸ਼ੇ ਪਰਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਨਾਥ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਰਮ ਜੋਤਿ, ਹੇ ਮਾਤਾ!
ਪਰਂ ਧਾਮ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਪਰਦੇਵਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਠਾਂ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਪਾਦਾਵ੍ਜੇ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਧਾਰਯੇਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੇਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ।