ਲਂਬਮਾਨਸ੍ਤਦਾਕਾਰੋ ਉਚ੍ਚਾਟਨਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਟਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਚਾਟਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਧਾਰਯਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਵਸ਼ਂ ਨਯੇਤ੍
ਚੱਕਰ ਲਿਖ ਕੇ ਅਤੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਾਰਾਂ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਤੁਲਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਾਹਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਯੇਨ੍ਮੁਨੇ
ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি।
ਪੂਰ੍ਵਾਸ਼ਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਂਭਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਵਾਦਿਨਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਟਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤਦਾ ਸ੍ਵਵਸ਼ਗੋ ਲੋਕੋ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਸਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਨਾਕਰ੍षਵਸ਼੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਟਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜਰਾਮਰਤਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਜਰ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਗੋਪਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰਂਸ਼ ਏਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਸ਼ਾਪਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ।
ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਾਂ ਪੁਨਰ੍ਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਯੋਗਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਦੇਵਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋਰ੍ऽਚਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਾਮੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਮਨੁਂ ਜਪਨ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾ ਸਂਨਿਹਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਕਥਯੇਤ ਸਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਨੁਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੈ, ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਵਤ੍ਸਂ ਗੌਰਿਵ ਯਂ ਗੌਰੀ ਧਾਵਨ੍ਤਮਨੁਧਾਵਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਗੌਰੀ ਆਪਣੀ ਵੱਛ ਨੂੰ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਤਾਯਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਦਾ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰੱਖੋ।
ਅਨਨ੍ਯਸ਼ਰਣੋ ਗੌਰੀਂ ਦृਢਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ।
ਵਰਿਵਸ੍ਯਾਤਤ੍ਪਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਾ ਏਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੇ ਰਹੋ; ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਨਾਗਤੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਸੁਧਿਯਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿषਾਦਖੇਦੌ ਨ ਭਜੇਤ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ
ਇਸ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਸਾਫ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਤੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਗੋਪ੍ਤृਤ੍ਵਵਰਣਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਯਕੀਨ ਕਿ 'ਉਹ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗੀ'—ਇਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ।
ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਸਾਧਨਮ੍
ਸਚਮੁਚ, ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰ੍ਯੋਪਾਸਨਂ ਸ਼ੌਚਂ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਵਿਨਿਗ੍ਰਹਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਢੁਕਾਈ ਅਤੇ ਆਪੇ 'ਤੇ ਕਾਬੂ—
ਅਸਕ੍ਤਿਰਨਭਿष੍ਵਙ੍ਗਃ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਗृਹਾਦਿषੁ
ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਸਕਤੀ ਅਤੇ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ—
ਮਯਿ ਚਾਨਨ੍ਯਭਾਵੇਨ ਭਕ੍ਤਿਖ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕਾਗਰ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵ ਨਹੀਂ—
ਏਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਜ੍ਞਾਨਸਾਧਨਾਨਿ ਸਮਭ੍ਯਸੇਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਵੈਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ऽਪਿ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਰਹਸ੍ਯਾਮ੍ਨਾਯਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੀ ਗੁਪਤ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਭਿਰ੍ਵਿਰਚਿਤਾਭਿਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਸਂਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਕਰੌ ਸ੍ਪष੍ਟਮਙ੍ਗੁष੍ਠੌ ਕਾਰਯੇਤ੍ਸਮੌ
ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਕੇ, ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਮਿਲਾਓ।