ਅਯੋਧ੍ਯਾਦੇਵਤਾਧਾਮਾਮਸ਼ਿषਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇਵੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਗਿਆ।
ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਲਸਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਬਿਕਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਾਚਮੁਵਾਚੇਮਾਂ ਮਨ੍ਦਮਿਨ੍ਦੁਮਤੀਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਂਤਿ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਾਨਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕਮ੍ਪਾਸਰਸ੍ਯਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪਾਵਨੀਮ੍
ਕੰਪਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਖ।
ਕਾਮਕੋष੍ਠਂ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾਪਿ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵਾਰਬਿਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੋਠਾ, ਪਾਪੀ ਲਈ ਵੀ, ਸੱਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੀ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤੇ ऽਹਂ ਮਹਾਸਿਂਹਾਸਨੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੀ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਹ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਾ ਸ੍ਥੂਲਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਮ੍
ਚੱਕਰ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮਹਾਰਾਣੀ, ਮੋਟੇ ਨੇਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੈ।
ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸਾਰਸੀਮਾ ਸਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਹੱਦ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਸੀ।
ਪਾਤਕਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤੂਪਪਾਤਕਮ੍
ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਛੋਟੇ ਗਲਤੀਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।
ਕੁਦੇਹਸ਼੍ਚ ਕੁਭਾਵਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕਤ੍ਵਂ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਮੰਦੇ ਸਰੀਰ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ—all ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਦਾਰ੍ਥੈਃ षਡ੍ਰਸਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਪਦਾਰਥ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਪਲਬਧ ਸਨ।
ਉਪਦਿਸ਼੍ਯੇਤਿ ਸਮ੍ਰਾਜ੍ਞੀ ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਿਰੋਦਧੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਦੇਵੀਮੁਦ੍ਬੋਧ੍ਯ ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਗਾਇਆ।
ਤਤ੍ਸਮਾ ਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਨ੍ਤੋषਮਭਜਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਤੋਖ ਪਾਇਆ।
ਅਨੀਕਸਚਿਵੋਪੇਤਃ ਕਾਞ੍ਚੀਪੁਰਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕਾਂਚੀਪੁਰਮ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥੇ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕੌਸਲ੍ਯਯਾ ਨृਪਃ
ਉਥੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਪ੍ਰੀਣਯਿਤ੍ਵਾ ਸਪਤ੍ਨੀਕਸ੍ਤਥਾ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਜਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਨਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕਾਮਕੋष੍ਠਨਿਲਯਂ ਮਹਾਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਕਾਮਕੋਸ਼ਠਾ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਮਹਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੁੰਦਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤੁ ਸਾष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਸਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪਿਤੇ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਗੁਰੁਣੋਕ੍ਤਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰ੍ਘਪੂਜਨਮ੍
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਤਮ ਅਰਪਣ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਦੇਵਾਤ੍ਰਾਪਿ ਸਂਦਧ੍ਯੌ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਹੀ ਕਰਮ ਉਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਮੰਦਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਸਤੂਤੀ ਰਚੀ।
ਪੀਤਾਂਬਰਸ੍ਫੁਰਿਤਪੇਸ਼ਲਹੇਮਕਾਞ੍ਚਿ ਕੇਯੂਰਕਙ੍ਕਣਪਰਿष੍ਕृਤਬਾਹੁਵਲ੍ਲਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ।
ਵਕ੍ਸ਼ੋਜਮਣ੍ਡਲਵਿਲਾਸਿਵਲਕ੍ਸ਼ਹਾਰਿ ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਙ੍ਗਦਲਸਦ੍ਭੁਜਸ਼ੋਭਿਤਾਙ੍ਗਿ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਫੰਨ੍ਹਾ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵਾਮੇ ਕਰੇ ਸਰਸਿਜਂ ਸੁਬਿਸਂ ਦਧਾਨੇ ਕਾਰੁਣ੍ਯਨਿਰ੍ਝਰਦਪਾਙ੍ਗਯੁਤੇ ਮਹੇਸ਼ਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਡੰਡੀ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਇਆ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਸ੍ਫੁਰਣਸ਼ਾਲਿਨਿ ਮਞ੍ਜੁਨਾਸੇ ਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿਜਿਤਨੀਲਸਰੋਜਪਤ੍ਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਤੇ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈਆਂ।