ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯੋ ਮਵਾਣ੍ਯਾ ਤੁ ਨਿਮਜ੍ਜਾਪ੍ਸ੍ਵਿਤਿ ਗਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾ!'
ਨਿਮਮਜ੍ਜ ਸਰਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸਰੋਵਰ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਸ ਮੁਹੁਰ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਨਖਲੀਨਕਪਾਲਕਃ
ਉਹ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਖੋਪੜੀ ਅਜੇ ਵੀ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਗਰੀਮੇਨਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਸ਼ੀ ਸ਼ਿਵਃ
ਭਿਖਿਆ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦਗ੍ਰਤਃ ਕਾਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਞ੍ਚੀਂ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਤਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ, ਦੇਵੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਿਖੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਪਾਲਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਂ ਤਨ੍ਨਖਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਖੋਪੜੀ ਉਸਦੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਆਗੇ ਤੋਂ ਸਲਿੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂਭੋਜੋ ਬਹੁ ਮੇਨੇ ਮੁਹੁਃ ਪਰਮ੍
ਉਹਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵਤਾ ਸੈਵ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸਂਭਾਵਨਾ ਪੁਰਃ
ਉਥੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹੀ ਦੇਵੀ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਗਮਚ੍ਛ੍ਲਾਘਮਾਨਃ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਾਮਦਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਦਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਾਨਰਹਿਤੋ ऽਤਿष੍ਠਦ੍ਬਹੁਕਾਲਂ ਸ਼ੁਚਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਿਨਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਆ।
ਉਵਾਚਾਚਾਰਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵੇਦਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵੇ ਯਦਿ ਸਂਤਾਨਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਨ੍ਨਿਵੇਦਯ
ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੰਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਵੇ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਏਤਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ਅਧਿਦੇਵਤਾਮ੍
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮੁੱਖ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਨਾਮੇਵਰ੍ਚਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਤਾਂ ਨृਪ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਿਕੇਲਫਲਾਲੀਭਿਃ ਪਨਸੈਃ ਕਦਲੀਫਲੈਃ
ਨਾਰੀਅਲ, ਫਣਸਾ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ।
ਅਭੀष੍ਟਮਚਿਰੇਣੈਵ ਸਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸੈਵ ਨਃ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰਤਾਨਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਜਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਭੂਯੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ
ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਦੇਵਤਾਧਾਮਾਮਸ਼ਿषਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇਵੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਗਿਆ।
ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਲਸਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਬਿਕਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਾਚਮੁਵਾਚੇਮਾਂ ਮਨ੍ਦਮਿਨ੍ਦੁਮਤੀਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦੁਮਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਂਤਿ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਾਨਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕਮ੍ਪਾਸਰਸ੍ਯਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪਾਵਨੀਮ੍
ਕੰਪਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਖ।
ਕਾਮਕੋष੍ਠਂ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾਪਿ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵਾਰਬਿਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੋਠਾ, ਪਾਪੀ ਲਈ ਵੀ, ਸੱਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੀ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤੇ ऽਹਂ ਮਹਾਸਿਂਹਾਸਨੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੀ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਹ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਾ ਸ੍ਥੂਲਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਮ੍
ਚੱਕਰ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮਹਾਰਾਣੀ, ਮੋਟੇ ਨੇਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੈ।
ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸਾਰਸੀਮਾ ਸਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਹੱਦ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਸੀ।